தியாகி சங்கரலிங்கனார்

நமது முன்னோர்கள் ஒரு சிலரையாவது நாம் தெரிந்து வைத்திருக்க வேண்டியது அவசியம்.

பலர் இருப்பினும் நாம் மறக்க முடியாத பெயர் சங்கரலிங்கனார். தமிழ் நாட்டிற்கு "தமிழ் நாடு" என்று பெயர் வைக்கப் போராடி 76 நாட்கள்  உண்ணாவிரதமிருந்து உயிர்நீத்தவர்  பெரியவர் சங்கரலிங்கம். விருதுநகர் மாவட்டத்தில் 1895 - ல் பிறந்தவர். தந்தையாரின் பெயர் கருப்புசாமி; தாயார் பெயர் வள்ளியம்மை. பெருந்தலைவர் காமராசர் படித்த அதே பள்ளியில் சங்கரலிங்கமும் எட்டாம் வகுப்பு வரைப் படித்தவர்.

சென்னை ராஜ்யம் என்று அழைக்கப்பட்டு வந்த தமிழ் நாட்டை "தமிழ் நாடு" என பெயர் வைக்கக் கோரி அவர் 27 ஜூலை 1956 அன்று தனது உண்ணவிரதத்தை ஆரம்பித்தார். தொடர்ந்து 76 நாட்கள் தொடர் உண்ணாவிரதம் இருந்தாலும்  அவரின் வேண்டுகோளை அன்றைய காங்கிரஸ் அரசு அதனை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. பெயர் மாற்றம் என்பது உணர்ச்சியைத் தூண்டும் சமாச்சாரம் என்பதாகக் கூறி  காமராசர் தலைமையிலான அரசாங்கம் அதனைப் புறக்கணித்துவிட்டது.  சங்கரலிங்கனாரின் கனவு நிறைவேறாமலேயே அவரின் உயிர் பிரிந்தது. அவர் 1956 அக்டோபர் 10-ம் தேதி அவர் மரணமடைந்தார்.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      

சங்கரலிங்கனார் எந்த எதிர்கட்சியையும் சார்ந்தவர் அல்ல. ஆளும் காங்கிரஸ் கட்சியைச் சர்ந்தவர். காந்தியுடன் தண்டியாத்திரையில் கலந்து கொண்டவர். பழுத்த காங்கிரஸ்வாதி. அவருடைய சொத்துக்கள் அனைத்தும் பள்ளி ஒன்றுக்கு எழுதி வைத்துவிட்டார்.

தியாகி சங்கரலிங்கனார் இறந்த பிறகு அவருடைய "தமிழ் நாடு"  கோரிக்கைக்கு தொடர்ந்து பலர் குரல் கொடுத்தனர். 1968-ம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 23-ம் தேதி இந்திய  நாடாளுமன்றத்தில் தமிழ் நாடு என பெயர் மாற்றம் சட்டம் நிறைவேறியது.

அதன் பின்னர் தமிழ் நாடு பெயர் மாற்றம் என்பது தி.மு.க. வின் வெற்றியாகக் கொண்டாடப்பட்டது. தியாகி சங்கரலிங்கரனார் முற்றிலுமாக மறக்கடிக்கப்பட்டார்.  ஒரு தமிழனின் தியாகம் நினைவு கூறப்படவில்லை. சமீபகாலத்தில் தான் அவருக்கு ஒரு மணிமண்டபம் விருதுநகரில்  மறைந்த முன்னாள் முதல்வர் ஜெயலலிதா  அவர்களால் அமைக்கப்பட்டு காணொளியின் மூலம் திறந்து வைக்கப்பட்டது.

ஆதரவு கரம் நீட்டுங்கள்...!

 இப்போது நம் இனத்தவர் பலர் சிறு சிறு வியாபாரங்களில் ஈடுபட்டிருப்பது நமக்கு மகிழ்ச்சியை அளிக்கிறது. அதே சமயத்தில் அவர்கள் அதனைத் தொடர்வதும் தொடராததும் நமது கையிலும் உண்டு. சிறு வியாபாரிகளை ஒதுக்கும் மனப்போக்கு நம்மிடம் உண்டு. இத்தகைய மனப்போக்கு நமது சிறு வியாபாரிகளைப் பாதிக்கும்.

இன்றைய பெரும் பெரும் நிறுவனங்கள் ஒரு காலத்தில் சிறு சிறு  வியாபாரங்களாகத் தொடங்கப்பட்டவைகள் தான். அப்படித்தான் வளர வேண்டும். அது தான் வளர்ச்சி.

சிறு வியாபாரங்கள் என்னும் போது ஐஸ் வியாபாரம், நாளிதழ் விற்பனை,நாசி லெமாக், கரிபாப், வடை வகைகள், இளநீர் விற்பனை,  செண்டோல் வியாபாரம் .....பட்டியல் இப்படி நீண்டு கொண்டே போகும்.

வெறும் வடை,உருண்டை பக்கோடா, அதிரசம் என்று சந்தையில் வியாபாரம் செய்யும் ஒரு நண்பரைத் தெரியும். கணவனும், மனைவியும் சேர்ந்து செய்கின்றனர்.  அது ஒரு சிறு வியாபாரம் தான்.  அவர்களுக்கு இது முழு நேர வேலை. சிறு வியாபாரமாகச் செய்வதால் அவர்களுக்கு எந்தக் குறையும் இல்லை. சொந்த வீடு, கார்,  பிள்ளைகளுக்குத் தரமானக் கல்வி அனைத்தும் கொடுத்து விட்டனர். விலைவாசி ஏற்றம், இறக்கம் அனைத்தும் இருந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது. ஆனாலும் அவர்கள் தங்கள் வியாபாரத்தை விடுவதாக இல்லை. அது அவர்களின் பிழைப்பு. வியாபாரத்தில் மேடு பள்ளங்கள் உண்டு. அனைத்தையும் எதிர்க்கொள்ளத் தான் வேண்டும். அதனை அவர்கள் சிறப்பாகவே செய்கிறார்கள்.

நண்பர்களே! நீங்கள் பார்க்கின்ற சிறு வியாபாரிகளுக்கு உங்களின் ஆதரவு கரத்தை நீட்டுங்கள். அவர்களிடம் பொருட்களை வாங்குங்கள். உங்களின் ஆதரவைக் காட்டுங்கள். அவர்களைக் கொளரவியுங்கள். தமிழராய் இருந்தால் "முதலாளி" என்று சொல்லிப் பெருமைப் படுத்துங்கள். இது போன்ற செயல்கள் அவர்களை ஊக்கப்படுத்தும். அவர்களிடம் பேரம் பேசாதீர்கள்! முதலாளி என்று அவர்களை நீங்கள்  அழைக்கும் போது அது அவர்களை முதலாளி என்னும் உயர் நிலைக்கு அவர்களை உயர்த்தும்.

இதோ எனக்கு அருகில்,  ஒரு வங்கிக்கு வெளியே, ஒரு வயதானப்  பெண்மணி பலவிதமான பலகாரங்களை நெகிழிப்பைகளில் வைத்து  வியாபாரம் செய்கிறார்.  வங்கி திறந்திருக்கும் நாள்களில் அவர் அங்கு உட்கார்ந்து கொண்டு வியாபாரம் செய்கிறார். அந்த வியாபாரமும் அவருக்கு ஏதோ ஒரு வழியில் அவர் குடும்பத்திற்கு உதவியாகத்தான் இருக்கின்றது.

எனது பள்ளி நாட்களில் ஒர் இஸ்லாமிய நண்பர் ஏதோ ஒரு சில தமிழக வார, மாத இதழ்களை வைத்து வியாபாரம் செய்து கொண்டிருந்தார். நான் அவரை முதலாளி என்று தான் அழைப்பேன். பெரிதாகச் சொல்லுவதற்கு அவர் ஒன்றும் பெரிய வியாபாரி அல்ல. ஆனால் சில வருடங்களில் உணவகத் தொழிலுக்கு அவர் மாறினார். அடுத்து சில வருடங்களில் ஓர் உணவகம் இரண்டாக மாறியது.

இன்னொரு நண்பர் கடை ஐந்தடியில் துணியை விரித்து பேனா, பென்சில், முகம் பார்க்கும் கண்ணாடி என்று வியாபாரம் செய்து வந்தார். அடுத்து ஓரிரு வருடங்களில் அருகில் கிடைத்த ஒரு டீ, காப்பி ஸ்டால் ஒன்றை வாடகைக்கு வந்தது. துணிந்து எடுத்தார். பின்னர் அவருக்கு ஏறுமுகம் தான்!

சிறு சிறு வியாபாரங்கள் செய்வதில் கேவலம் எதுவும் இல்லை. இதில் நாம் முக்கியமாகக் கவனிக்க வேண்டியது அந்தத் தொழிலில் கிடைக்கும் தன்னம்பிக்கை. ஒரு தொழில் செய்யும் போது அதில் கிடைக்கும் துணிவு, நம்பிக்கை.

இன்று நம்முடைய பிரச்சனைகள்  எல்லாம் நமக்கு நம் மேல் நம்பிக்கை இல்லை. தொழில் செய்ய வேண்டும் என்னும் துணிவு இல்லை.  அப்படியே செய்கிறவர்களையும் நம்பிக்கை இழக்கச் செய்து விடுகிறோம்.  எவன் தோல்வி அடைந்தானோ அவனைச் சுட்டிக் காட்டுகிறோம். வெற்றி பெற்றவனை மறந்து விடுகிறோம்.

கடைசியாக, நம் சிறு வியாபாரிகளுக்கு ஆதரவு கரம் நீட்டுவோம். அவர்களுக்குத் தன்னம்பிக்கையை ஊட்டுவோம். நமது சமூகம் வியாபாரம் ஒன்றின் மூலமே வெற்றி பெற முடியும் என்பதை நிருபித்துக் காட்டுவோம்.

வெற்றி பெற வாழ்த்துகள்!

வயோதிகர்கள் வன்முறை..

தங்களது இளமைக் காலத்தில் பிள்ளைகளின் நலனுக்காக உழைத்து அவர்களின் வாழ்க்கையில் ஒளியேற்றிய பெற்றோர்கள் தங்களது கடைசிக் காலத்தில் அவர்கள் பிள்ளைகளாலேயே அடிக்கப்பட்டு, உதைக்கப்பட்டு, நொறுக்கப்பட்டு மிகவும் மனம் உடைந்த நிலையில் வீதிக்கு விரட்டப்படுகின்றனர்.

சமீபத்தில் வெளிச்சத்திற்கு  வந்தவர் பழம்பெரும் பாலிவூட் நடிகை கீதா கப்பூர். அவருக்கு இரண்டு பிள்ளைகள். ஒரு மகன், ஒரு மகள். மகனோடு தான் வசித்து வருகிறார். அவருடைய மகன் அவரை துன்புறுத்தியதோடு, சாப்பாடும் போடாமல் ஓர் அறையில் அடைத்தும் வைத்திருக்கிறார்.  சமீபத்தில் ஓரு மருத்துவமனையில் அவரைச் சேர்த்துவிட்டு அவர் நடையைக்கட்டி விட்டார்! அதே சமயத்தில் தனது வீட்டையும் காலி செய்து விட்டு தனது குடும்பத்தோடு தலைமறைவானார்! அதனால் மருத்துமனையினர்  அவரைத் தொடர்பு கொள்ள முடியவில்லை. அவரது மகளும் தொடர்பில் இல்லை.  ஆனாலும் பாலிவூட்டைச் சேர்ந்த சில  நல்ல உள்ளங்கள் மருத்துவமனைச் செலவுகளை ஏற்றுக்கொண்டனர். இப்போது அவரை வசதியான ஆஸ்ரமம் ஒன்றில் தங்குவதற்கான ஏற்பாடுகளையும் செய்து வருகின்றனர் திரை உலகினர்.

பாலிவுட் மட்டும் அல்ல கோலிவுட்டிலும் இது போன்ற சம்பவங்களை நாம்  படித்திருக்கிறோம். ஒரு சில வ்ருடங்களுக்கு முன்னர் ஒரு நகைச்சுவை நடிகர் தனது மகன் தனக்குச் சாப்பாடு கொடுப்பதில்லை என்று கவல்துறையில் புகார் செய்த சம்பவத்தையும் நாம் படித்திருக்கிறோம். அவ்வளவு ஏன்? நம்மைச் சுற்றிக் கொஞ்சம் கவனத்தைத் திருப்பினாலும் இது போன்ற சம்பவங்கள் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன.

பெற்றோர்களை இப்படிக் கொடுமைப்படுத்தும் பிள்ளைகள் யார்?  பெரும்பாலும் அவர்களது மகன்களும் மருமகள்களும் தான் இப்படிக் கொடுமைப் படுத்துபவர்களாக இருக்கிறார்கள். மகன்கள் விரும்பாமல் செய்கிறார்கள்; மருமகள்கள் விரும்பிச் செய்கிறார்கள்! ஆனாலும் இதற்கு ஒரு முடிவில்லை!  இதற்கான காரணங்கள் தான் என்ன?  பணம் இருந்தால் எல்லாச் சொந்தப் பந்தங்களும் வந்து சேரும். ஆனால் பணம் இல்லாவிட்டால் கடைசிக்காலத்தில் .....? பெற்றோர்கள் வீதியில் அல்லது ஏதாவது ஓர் ஆஸ்ரமத்தில்! இதில் மிகவும் கேவலம்: பெற்றோர்களின் பணத்தை வயதானக் காலத்தில் அவர்களிடமிருந்து பிடிங்கிக் கொண்டு அவர்கள் விரட்டியடிப்பது.

ஆனால் பெரும்பாலானக் குடும்பங்களில்  வயோதிகர்கள் வன்முறைக்கும் அடக்குமுறைக்கும் ஆளாவது மருமகள்களின் தூண்டுதலால் தான்!கணவர்களை எவிவிட்டு அவர்கள் நல்லபிள்ளைகளாக நடந்து கொள்ளுவது தான்! இதற்கு ஒரு முடிவில்லையா? இல்லை! இது ஒரு தொடர் கதை!  இன்றைய மருமகள் நாளைய வயதானத் தாய்! அப்போதும் அது தொடரும்! தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கும்!