Monday, 16 March 2020

வாருங்கள்! நாமும் முன்னேறுவோம்! (73)

அலட்சியம் அபாயத்தின் அறிகுறி

அலட்சியம் என்பது எல்லாத் துறைகளிலும் நாம் பார்க்கிறோம்.  அது துன்பத்தைக் கொண்டு வரும்.  உடனடியாக இல்லாவிட்டாலும் வெளிப்பட வேண்டிய  நேரத்தில் அது வெளிப்படும்.

இப்போது நம் கண் முன்னே தெரிவது கொரோனா தொற்று நோய். ஸ்ரீபெட்டாலிங்  பள்ளிவாசலில்  காட்டிய அலட்சியம் இன்று நாடு முழுவதும் கொரோனா கொடிக்கட்டிப்  பறக்கிறது! அரசாங்கத்தால் இன்னும் கட்டுப்பாட்டுக்குக் கொண்டு வர முடியவில்லை!

இந்த அலட்சியத்தால் என்ன நடந்து கொண்டிருக்கிறது?   கோடி கோடியாக வர்த்தக நிறுவனங்களுக்கு நஷ்டத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது.  நிறுவனங்கள் தங்களது ஊழியர்களுக்கு வேலை கொடுக்க முடியவில்லை, அதனால் சம்பளம் இல்லா விடுமுறை.  அத்தோடு அரசாங்க அதிகாரிகள் "எங்களை எந்த வியாதியும் ஒன்றும் செய்து விட முடியாது!" என்கிற மதமதப்பு!

இன்னும் சில தினங்களில் "இதெல்லாம் கடவுள் செயல்!" என்பதாகச் சொல்லி கடவுள் மீது விரலை நீட்டுவார்கள்!

அலட்சியம் அபாயத்தைக் கொண்டு வரும் என்பது நமக்குப் புரிகிறது. வர்த்தகத் துறையில் உள்ள  நாம் இன்னும் அதிகமாகவே புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

தொழிலில் அலட்சியம்,  வாடிக்கையாளர்களிடம் அலட்சியம்,  கெட்டுப்போன பொருள்களை விற்று சம்பாதிப்பது,   சரியான நேரத்தைக் கடைப்பிடிக்காமல் நேரத்தில் காட்டுகிற அலட்சியம்   இப்படி ஒவ்வொன்றிலும் காட்டும் அலட்சியும் கடைசியில்  எங்கு போய் நிற்கும் என்பதை யோசித்துப் பாருங்கள்.

ஒன்று வியாபாரத் துறையிலிருந்து முற்றாக ஒதுக்கப்படுவோம். அல்லது  நஷ்டத்தில் வியாபாரத்தை செய்து கொண்டு மற்றவர்கள் மீது பழி சொல்லிக் கொண்டிருப்போம்! . இரண்டுமே வியாபாரத்திற்கு நல்லதல்ல.

அலட்சியம் என்பது நாம் மக்களை மதிக்கவில்லை  என்பது பொருள்,வர்த்தகத் துறையில் உள்ளவர்கள் மக்களை மதிக்கக் கற்றுக் கொள்ளவில்லை என்றால் மக்களால் நாம் தான் மிதிபடுவோம்!

அலட்சியம் எதிலும் வேண்டாம்!  அது நம்மை படு பாதாளத்திற்கு இட்டுச் செல்லும்!

அலட்சியம் வேண்டாம்! அது ஆபத்தின் அறிகுறி!

வாருங்கள்! நாமும் முன்னேறுவோம்! (72)

செய்யும் தொழிலே தெய்வம் 

செய்யும் = தொழிலே தெய்வம் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்.  கேள்விப்பட்டதோடு சரி. அதனை நாம் ஏதோ ஒரு தேவையற்ற சொல் என்பது போல அதனை ஒரு பொருட்டாகக் கூட கருதுவதில்லை!

நாம் செய்கின்ற வேலையாகட்டும் அல்லது தொழிலாகட்டும் எதனையும் நாம் "நமது பிழைப்பு"  என்கிற அளவுக்குக் கூட முக்கியத்துவம் கொடுப்பதில்லை.

இதனை நாம் எப்படி எடுத்துக் கொள்வது? நாம் அக்கறையற்ற ஒரு சமூகம் என்று எடுத்துக் கொள்ளலாமா?  அப்படியும் சொல்ல முடியாது. . நாம் நமது குடும்பத்தின் மேல் அக்கறை உள்ளவர்களாக இருக்கிறோம். 

ஆனால் நம்மிடையே உள்ள அந்த குடிகாரச் சமுதாயம் என்று ஒன்று உள்ளதல்லவா  அந்தச் சாமுதாயம் தான் நம் கண் முன்னே நிற்கிறது.

அவர்களுக்குப் பொறுப்பு என்று ஒன்றில்லை.  தொழில் பக்தி என்று ஒன்றில்லை. தினசரி பணம் வேண்டும். உழைக்க வேண்டும். குடிக்க வேண்டும்.  தினக்கூலி வாழ்க்கையை அவர்கள் விரும்புகின்றனர். அன்றே வேலை செய்து அன்றே பணத்தைப் பெற்று அன்றே குடித்து முடித்து விட வேண்டும். 

வீட்டில் பெண்டாட்டி, பிள்ளைகள் இருப்பார்கள்.  மனைவி தான் பிள்ளைகளைக் காப்பாற்ற வேண்டும். நான் தமிழர்களையே குறி வைக்கிறேன் என்று நினைக்க வேண்டாம்.  சுற்றி கொஞ்சம் நோட்டம் விடுங்கள்.  வேறு சமுதாயத்தில் இதெல்லாம் நடக்கிறதா என்று பாருங்கள்.

நாம் நீண்ட நாள்கள் அடிமைகளாக இருந்து பழகி விட்டோம்.  அதனை கடந்த அறுபது ஆண்டு கால ஆட்சியில் ம. இ.கா. தலைவர்கள் இன்னும் அதனை அதிகமாக்கி விட்டனர்! 

நாம் என்ன செய்கிறோம் என்பது பிரச்சனை அல்ல.  ஏதோ ஒரு இடத்தில் வேலை செய்யலாம் அல்லது ஏதோ ஒரு சிறு வியாபாரம் செய்யலாம்.  சிறிதோ, பெரிதோ என்பது பிரச்சனை அல்ல. அது நமது குடும்ப வறுமையைப் போக்குகிறது. பிள்ளைகளைப் படிக்க வைக்க முடிகிறது. வேறு தொழில் தெரியாத நிலையில் செய்கின்ற தொழிலை  தேய்வமாகக் கருத வேண்டும்.

நமது சமுதாயம் இதில் பலவீனப்பட்டிருக்கிறது என்பது உண்மை.  அதனை சரி படுத்த வேண்டும்.  அரசியல் கட்சிகளால் இது முடியாது. திருடனாய் பார்த்து திருந்தாவிட்டால் திருட்டை ஒழிக்க முடியாது  என்பது போல  செய்யும் தொழிலை நேசிக்காதவன் தொழில் செய்ய இலாயக்கற்றவன். 

ஆனால் அது பற்றியெல்லாம் அவன் கவலைப்படுவதில்லை. அவனது குடும்பத்தைப் பற்றியெல்லாம் கவலைப்படாதவன் மற்ற எதனைப் பற்றியும் கவலைப்பட போவதில்லை.

வேலை என்பது மனிதனுக்கு முக்கியம். அவனது குடும்பம் பிள்ளைகள் அனைவரும் முக்கியம். அவர்களைக் காப்பாற்ற நாம் வேலைக்குப் போவதும் அவசியம்.

நமது வேலை என்பது  தெய்வத்திற்குச் சமம் என்பது பெரியோரின் வாக்கு.

அதனை அலட்சியப் படுத்த வேண்டாம்.

Saturday, 14 March 2020

வாருங்கள்! நாமும் முன்னேறுவோம்! (71)

வாடிக்கையாளர்களின் திருப்தியே முக்கியம் 

என்ன தான் சொல்லுங்கள் எந்தத் தொழிலாக இருந்தாலும் முதன்மையானது வாடிக்கையளர்களின் திருப்தி தான்.

நம்மிடையே வீடுகளைப் புனரமைப்பு  செய்யும் குத்தகையாளர்கள் நிறையவே இருக்கின்றனர். பெரிய அளவில் செய்பவர்களும் உண்டு. சிறிய அலவில் செய்பவர்களும் உண்டு.  பெரிய அளவில் செய்பவர்களைப் பற்றி நமக்குக் கவலை இல்லை. நாளை பெரிய அளவில் செய்ய வேண்டும் என்கிற எண்ணம் உடையவர்களைப் பற்றிக் கூட நமக்குக் கவலை இல்லை.

ஆனால் சிறிய அளவில் செய்கிறார்களே இவர்கள் தான் நமது இலக்கு. இவர்கள் கீழேயும் போகமுடியாமல் மேலேயும் உயர முடியாமல் தத்தளித்துக் கொண்டிருப்பவர்கள்!  ஒரே காரணம் தான். இவர்களிடம் நேர்மை இல்லை, நாணயம் இல்லை. வேலையில் சுத்தமில்லை!  உண்மையைச் சொன்னால் இவர்களில் பெரும்பாலானோர் ஏமாற்றுப் பெர்வழிகள்! நல்ல  குடிகாரர்கள்!

கைக்குப் பணம் வந்ததும் நண்பர்களோடு கூடி கும்மாளம் அடிப்பவர்கள்! அந்தப் பணம் கூட இவர்களுக்கு  ஏதோ வேலைக்காக முன் பணமாக கொடுக்கப்பட்டிருக்கும்.  பொருள்கள் வாங்க கொடுக்கப்பட்ட பணத்தை வைத்துக் கொண்டு தண்ணி அடிக்கும் கூட்டம் இது. எதைப் பற்றியும் கவலை இல்லை. பணம் கொடுக்கப்படுவது தண்ணி அடிக்கத்தான் என்கிற கொள்கை உடைய கூட்டம் இது!   வேலை செய்யப் பிடிக்காத சோம்பேறி கூட்டம் இது! பணத்தை செலவழித்து விட்டு தங்களது கடைமையைச் செய்யாமல் தலைமறைவாகி விடும் கூட்டம் இது!

இவர்களால் தான் தமிழர் சமுதாயத்தின் பெயரே கெட்டுப் போகிறது.  நானே இந்தக் கூட்டத்தினரால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறேன். ஒரு சிறிய வேலை. அதற்கு எதற்கு முன் பணம் என்று நினைத்து பணத்தை முழுவதுமாக கொடுத்து விட்டேன். அந்த இளைஞனை அதற்கு பின்னர் பார்க்கவே முடியவில்லை! பின்னர் வேறொரு இந்தோனேசியரைக் கூப்பிட்டு அந்த வேலையைச் செய்ய வேண்டியதாயிற்று. 

அதே போல என் நண்பர் ஒருவர். அவர் வீட்டில் வேலை செய்ய ஆறாயிரம் வெள்ளி என்று பேசி முடிவு செய்தாயிற்று.   கடன் வேண்டாம் என்று நினைத்து மொத்த பணத்தையும் கொடுத்து விட்டார்.  அவ்வளவு தான்! வேலை நகரவே இல்லை! என்னடா என்று தேடிப் பார்த்தால் அந்த நடுத்தர வயதான மனிதர் குடித்துவிட்டு வீட்டை விட்டு நகர முடியவில்லை! இருபத்து நான்கு மணி நேரமும் தண்ணீ! யாராலும் அவரை எழுப்ப முடியவில்லை! அவரால் நிற்க முடியவில்லை! நிற்கக் கூட முடியாதவரால் என்ன வேலை செய்ய முடியும்? கடைசியில் அந்த வேலை நடக்கவே இல்லை!

என்ன தான் குடிகாரனாக இருந்தாலும் நாம் செய்கின்ற வேலையில் நமக்குக் கவனம் இருக்க வேண்டும். நமக்கு அந்த பொறுப்பு இருக்க வேண்டும். நாம் நீண்ட காலத்திறகு அந்தத் தொழிலில் இருக்கப் போகிறோம். அதனை பொறுப்பாக நாம் செய்ய வேண்டும்.   அந்தத் தொழில் நமது குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுகிறது. நமக்கு சோறு போடுகிறது  என்பதை நாம் மறக்கக் கூடாது.

வாடிக்கையாளர்கள் உங்கள் மீது அதிருப்தி அடைந்தால் அப்புறம் உங்கள் ஆட்டம் பலிக்காது!