இந்தியர்கள் முன்னேற வில்லை!

டத்தோஸ்ரீ எஸ்.கே. தேவமணி பொங்கல் நிகழ்ச்சி ஒன்றில் நல்லதொரு கருத்தை உதிர்த்திருக்கிறார்!

"டாக்டர் மகாதிர்  22 ஆண்டு காலம் பிரதமர் பதவியில் இருந்த போது இந்திய சமுதாயத்திற்கென்று எதனையும் செய்யவில்லை" என்பதாகக் கூறியிருக்கிறார் தேவமணி!     இதனைத்தான் எதிர்கட்சியினர், ஏன்? எந்தக் கட்சியிலும் சேராதவர்கள் கூட, நடுநிலையாளர்கள் கூட, இந்தியர்களுக்கு ம.இ.கா. ஒன்று செய்யவில்லை என்கிறார்கள்! 

தேவமணி இப்போது தான் இது பற்றி வாய்த் திறக்கிறார்! ஆனால் டாக்டர் மகாதிர் ஏற்கனவே இது பற்றி விளக்கமளித்திருக்கிறார்.  அன்றைய ம.இ.கா. தலைவர், சாமிவேலு இந்தியர் பிரச்சனைகள் எதனையும் அமைச்சரவையின் கவனத்திற்குக் கொண்டு வரவில்லை என்பதாகக் கூறியிருக்கிறார்!

ஒரு சிலர்,  டாக்டர் மாகாதிருக்கு இந்தியர்கள் பிரச்சனைகளே தெரியாதா என்று கேள்வி எழுப்புகின்றனர். ஒவ்வொரு ஆண்டும் ம.இ.கா.வின் ஆண்டுக் கூட்டத்தில் பிரதமரின் முன்னால் இந்தியர்களின்   பிரச்சனைகள் எழுப்பப்படுகின்றனவே என்கின்றனர். 

இங்கு நாம் ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். ஆண்டுக் கூட்டங்களில் பேசுப்படுவதை நாம் பொருட்படுத்தக்கூடாது. காரணம் பேராளர்களின் முன்னால் ம.இ.கா. தலைவர் நடிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறார்! பேராளர்களுக்கு எதனையாவது சொல்லி அவர்களைத் திருப்தி படுத்த வேண்டும். இந்தத் 'திருப்தி'  படுத்துகின்ற வேலை தான் ஆண்டுக் கூட்டங்களில் நடக்கிறது; நடந்து கொண்டிருக்கிறது!

இந்தியர் பிரச்சனை பேச வேண்டிய இடம் அமைச்சரவைக் கூட்டத்தில் தான். அதனைத் தான் டாக்டர் மகாதிர்,  அன்றைய தலைவர் அமைச்சரவையில் எந்தப் பிரச்சனையும்  கொண்டு வரவில்லை  என்கிறார்! இன்றளவும் இதே பாணி தான் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது! ஆச்சரியப்பட ஒன்றுமில்லை! இல்லை என்று இவர்கள் மறுப்புத் தெரிவித்தால் நாமும் எதிர் கேள்வி கேட்கலாம். அப்புறம் ஏன் எந்தப் பிரச்சனையையும்,சிறிதோ பெரிதோ,  உங்களால் தீர்த்து வைக்க முடியவில்லை?   அப்படி என்றால் நீங்கள் அமைச்சரவையில் பேசவில்லை என்று தானே அர்த்தம். சீனர்களால் மட்டும் எப்படி பேச முடிகிறது?

நீங்கள் இந்தியர்களின் முன்னேற்றத்திற்காக எத்தனை பெரும் திட்டங்கள் போட்டாலும் ஒன்றை மறந்து விடாதீர்கள். ஏற்கனவே உங்கள் தலைவர் போட்ட திட்டங்களை அடித்துக் கொள்ள    ஆளில்லை! அதுவே போதுமானது! 

இன்றைய நிலையில் இந்தியர் முன்னேற்றம் என்றால் இந்தியர்களின் சொந்த முயற்சியால் அடைந்த முன்னேற்றம் தான். அந்தப் பெருமை உங்களுக்குப் போய் சேராது!  உங்களைப் போன்ற அரசியல்வாதிகளின் கிடு கிடு முன்னேற்றம் என்பது இந்தியர்களின் முன்னேற்றம் அல்ல! அது அரசாங்கத்தின் உங்களுக்கான இலஞ்சம்!

நீங்கள் சொன்னது சரி தான்! டாக்டர் மகாதிர் என்பதை எடுத்து விட்டு, ம.இ.கா. என்று சரி செய்து கொள்ளுங்கள்!

சட்டம் தனது கடமையைச் செய்ய வேண்டும்

நிபோங் திபால் மெதடிஸ்ட் இடைநிலைப் பள்ளி மாணவி  வசந்தபிரியா கடைசியில்  சுய நினவில்லாமல், கொமா நிலையிலேயே இறந்து போனார்.

அவரது பள்ளி ஆசிரியையின் கைப்பேசியைத் திருடினார் என்று ஆசிரியையால் குற்றம் சாட்டப்பட்டு, அந்த மாணவி தான் திருடவில்லை என்று கூறியும், அதனைப் பொருட்படுத்தாமல் "நீ தான் திருடினாய்" என்று அந்த ஆசிரியையும் அவரது கணவரும் மேலும் அந்தப் பள்ளியின் இரண்டு ஆசிரியர்களும் அந்த மாணவியைக் குற்றம் சாட்ட அந்தக் குற்றச்சாட்டை அந்த மாணவியால் தாங்க முடியாமல் தற்கொலை செய்து கொள்ள முயற்சி செய்து அங்கிருந்து பெற்றோரால் காப்பாற்றப்பட்டு மருத்துவமனையில் கடைசி கடைசியாக உயிர் துறந்தார்.

ஏற்றுக் கொள்ள முடியாத ஒரு மரணம். 14 வயது மாணவி. 14 ஆண்டுகள் பெற்றோர்களால் ஊட்டி ஊட்டி வளர்க்கப்பட்ட ஒரு மகள் இப்படி அநியாயமாய் தற்கொலை செய்து கொண்டாளே என்று நினைக்கும் போது  நமக்கே மனம் பதை பதைக்கிறது. பெற்றோர்களின் இழப்பு என்பது சாதாரண வாரத்தைகளால் வர்ணிக்க இயலாது. பல கனவுகளோடு அந்தப் பெற்றோர்கள் அவளை வளர்த்திருப்பர்.  டாக்டர் ஆக வேண்டும்,  இஞ்சினியிருங் படிக்க வேண்டும் என்று ஏதாவது  அந்தக் குழந்தையின்  மனதிலே புதைந்திருக்க வேண்டும். அனைத்தும் ஒன்றுமில்லாமல்  வெறுமையாய் போய்விட்டது.

அந்த மாணவி தற்கொலை செய்து கொண்டார் என்பது உண்மை தான். ஆனால் அவரைத் தற்கொலை செய்து கொள்ளக் கூடிய அந்தத் தூண்டுதல் எங்கிருந்து  வந்தது? ஏன் அந்தக் கடைநிலைக்கு அவர்    தள்ளப்பட்டார்?  என்பது முக்கியமான கேள்வி.

அவரது பள்ளியில் ஐந்து மணி நேரம் நான்கு ஆசிரியர்களால் அவர் விசாரிக்கப்பட்டிருக்கிறார். விசாரணை எப்படி நடந்தது? அவர் அடித்து துன்புறுத்தப்பட்டார் என்றும் கூறப்படுகிறது. தனி அறையில்  அடைக்கப்பட்டு விசாரிக்கப்பட்டிருக்கிறார்.

ஒரு முக்கியமான கேள்வி இங்கு நாம் எழுப்பித் தான் ஆக வேண்டும். இவ்வளவு நடந்தும் அந்தப் பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியர் என்ன ஆனார்? ஏன்? அவரது பள்ளியின் நடந்த இந்த 'விசாரணை' அவருக்குத் தெரியாமலா  நடந்திருக்கும்?  அவருக்கு எந்த சம்பந்தமும் இல்லை என்று அவரால்   எப்படி ஒதுங்கிக் கொள்ள முடியும்? ஏன், அந்தப் பள்ளியின் கட்டொழுங்கு ஆசிரியர் இதனைக் கண்டு கொள்ளவில்லை? அவர் தானே இதனை முன்னின்று நடத்திருக்க வேண்டும்? இப்படிப் பல கேள்விகள்.

எதற்கும் நம்மிடம் பதில் இல்லை. உண்மையைச் சொல்ல அந்த மாணவியும் இல்லை. சட்டம் தனது கடமையைச் செய்யும் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். பொறுத்திருந்து தான் பார்க்க வேண்டும்.

தொலைந்து போன கைப்பேசியை வாங்கிவிடலாம் ஆனால் தொலைந்து போன உயிரை வாங்க முடியுமா? ஆசிரியர்கள் ஆசிரியர்களாக இருக்க வேண்டும். அடியாளாக இருக்க வேண்டாம்! இதுவே நமது வேண்டுகோள்!

சட்டம் தனது கடமையைச் செய்ய வேண்டும்.  செய்யும் என நாமும் நம்புகிறோம். 

தைப்பூசம் நினைவலைகள்

எனது நண்பர் - என்னை விட வயதில் மூத்தவர் - "டேய், வாடா பத்துமலைக்குப் போய்ட்டு வருவோம்!" என்று என்னைக் கூப்பிட்டார்.  அதற்கு முன்னர் நான் பத்துமலை போனதில்லை.  அதனால் என்ன, போய்ப் பார்த்து விட்டுத்தான் வருவோமே என்று எனக்கும் தோன்றியது. "சரி! போவோம்!" என்று நானும் ஒப்புக் கொண்டேன்.

பஸ் பிரயாணம் தான்.  ஒரு பிரச்சனையும் இல்லை. ஆனால் கூட்டம் அதிகம்.பஸ்ஸில் போகும் போதும் நெருக்கடி. வரும் போதும் நெருக்கடி. பத்துமலை சென்றால் அங்கும் நெருக்கடி.  கூட்டம்! கூட்டம்! கூட்டம்!  இருந்தாலும் அந்தக் கூட்டத்திலும் ஒரு சந்தோஷம் இருக்கத்தான் செய்தது! சரி, நாங்கள் வந்த காரியத்தைப் பார்க்க வேண்டும் அல்லவா? நானும் நண்பரும் மலை ஏறினோம். முதல் படியிலிருந்து மேலே கடைசிப் படி வரை ஏறி முடித்தோம்! குகையினுள் உள்ளே சென்று சுற்றிச் சுற்றிப் பார்த்தோம். ஒரு சில இடங்களைப் பார்க்கும் போது எப்போது கழற்றிக் கொண்டு விழுமோ என்கிற அச்சமும் வந்தது!

எல்லாம் முடிந்து கீழே இறங்கும் போது இன்னும் கூட்டம் அதிகரித்துக் கொண்டே இருந்ததே தவிர குறைவதாகக் காணோம்! அன்று என்ன நிலையோ அதே நிலை தான் இன்றும் என்று இப்போதும் கேள்விப்படுகிறோம்! அதிசயம் ஒன்றும் இல்லை. புனிதத் தலங்களில் எந்தக் காலத்திலும் கூட்டங்கள் குறைவதில்லை! அது தான் புனிதத் தலங்களின் விசேஷம்!

நானும் எனது நண்பரும் பத்துமலைக்குக் போகும் முன்னரே நாங்கள் ஒரு நிகழ்ச்சி நிரலைத் தயாரித்துக் கொண்டோம். எத்தனை  மணிக்குப் புறப்பட வேண்டும். எத்தனை மணிக்குப் பத்துமலையில் இருக்க வேண்டும். பத்துமலையில் எவ்வளவு நேரம் இருக்க வேண்டும். பின்னர் அங்கிருந்து எத்தனை மணிக்குப் புறப்பட வேண்டும். திரும்பி வரும் போது எங்களூரில் தைப்பூச விசேஷத்திற்காக ஒரு தமிழ்ப்படம் வெற்றிகரமாக ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அந்தப் படத்தையும் பார்த்து விட வேண்டும் என்பதாக எங்களது  நிகழ்ச்சி நிரலை ஏற்படுத்தியிருந்தோம். 

எங்களது நிகழ்ச்சி நிரலின் படி கடைசி நிரலுக்கு வந்து விட்டோம். அந்தத் தமிழ் திரைப் படத்தையும் பார்த்து விட்டோம். என்ன தான் படம் அது? சிவாஜி-சரோஜாதேவி  நடித்த "பாகப்பிரிவினை". ப்லருக்கு ஞாபகம் இருக்க நியாயமில்லை. ஆனாலும் அதில் ஒலித்த பாடல்கள் அனைத்தும் மிகவும் பிரபலம். அதில் ஒன்று "தங்கத்திலே ஒரு குறை இருந்தாலும் தரத்தினில் குறைவதுண்டோ!"  என்கிற பாடல்.

அதன் பிறகு நான் எந்தத் தைப்பூசத்திலும் கலந்து கொண்டதில்லை. அந்தக் கூட்ட நெரிசல் எனக்கு வேண்டாம்! ஆனால் பத்துமலைக்குச் சென்று வந்திருக்கிறேன். நிறைய மாற்றங்கள். 

ஒரே ஒரு மாற்றம். எனது அந்த நண்பர், கோவிந்தசாமி பத்தர், இப்போது இல்லை. இறைவனடி சேர்ந்து விட்டார்.  ஆனால் அந்த நினைவுகள் மறையவில்லை. இன்னும் அப்படியே மனதில்!