ஐயோடா! என்னமாய் சிந்திக்கிறார்கள்!

ஐயோடா! சில மனிதர்களை நினைக்கும் போது நம்மை என்னமாய்  திணறடித்து விடுகிறார்கள்! எப்படி எப்படியெல்லாம் சிந்திக்கிறார்கள்!

ஒரு திருமண  நிகழ்ச்சி. வழக்கமான சம்பிராதயங்கள் ஆரம்பமாகின.  மாப்பிளை வீட்டார்  வந்தார்கள்; போனார்கள். பெண் வீட்டார் வந்தார்கள்; போனார்கள். எப்போ வச்சிக்கலாம், எப்படி வச்சிக்கலாம் என்று பேசி முடிவெடுத்தார்கள்.

இரண்டு குடும்பங்களுமே படித்தவர்கள். இரண்டு குடும்பங்களுமே ஒரேவித அந்தஸ்து உடையவை. ஒரே இனம். ஒரே மதம். பையனும், பெண்ணும் படித்தவர்கள்; நல்ல  வேலையில் உள்ளவர்கள். சீர், சினத்தியெல்லாம் பெரிதாக ஒன்றுமில்லை.

திருமண நாள் குறித்தாகிவிட்டது. விருந்துக்கான மண்டபம் பதிவு  செய்தாகிவிட்டது. திருமணப் பத்திரிக்கை அச்சாகிவிட்டது. பத்திரிக்கைகளை இப்போது கொடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.

திருமணத்திற்கு இன்னும் ஒரு வாரம் தான் இருக்கிறது. அப்போது தீடீரென ஒரு நாள் மணப்பெண்ணின் தகப்பனார் மாப்பிள்ளையை தனது வீட்டில் வந்து பார்க்கும்படி சொன்னார். குடும்பத்தோடு அல்ல, தனியாக. ஏன் தனியாக? மாப்பிள்ளைக்குக் கொஞ்சம் தயக்கம். இருந்தாலும் வருங்கால மாமனாராயிற்றே! தைரியத்தை வரவைத்துக் கொண்டு அவர் வீட்டுக்குப் போனார்.

வீட்டிற்கு வந்ததும் மாமனார், மருமகனிடம் ஒரு கடிதத்தைக் கொடுத்தார். அது ஒரு வழக்கறிஞர் நிறுவனத்தின் கடிதம். அக்கடிதத்தில் திருமணத்திற்குப் பின் மாப்பிள்ளை என்ன என்ன செய்ய வேண்டும் என்று ஒரு பட்டியல் போடப்பட்டிருந்தது! சுருக்கமாகச் சொன்னால்: திருமணம் ஆனதும் தனிவீடு பார்த்துப் போய்விட வேண்டும். ஒவ்வொரு மாதமும் இவர்கள் இருவரும் எடுக்கும் சம்பளத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகயைப் பெண் வீட்டாருக்குக் கொடுத்துவிட வேண்டும். மாதத்தில் முதல் சனிக்கிழமையும், கடைசி சனிக்கிழமையும் பெண்  வீட்டிற்கு அவசியும் வர வேண்டும். இன்னும் பல!

மாப்பிள்ளை அந்தக் கடிதத்தைப் படித்ததும் "கிறு,கிறு" த்துப்  போய்விட்டார்! சொல்லாமல் கொள்ளமால் வீட்டைவிட்டு தனது வீட்டுக்குக் கிளம்பிவிட்டார்! என்ன ஆயிற்று? திருமணம் நின்று போனது.  இவ்வளவும் செய்தவர்  பெண்ணின் தகப்பனார்! அவருடைய குடும்பத்தினர் யாருக்கும் இது பற்றி ஒன்றும் தெரியவில்லை!  குடும்பமே வெலவெலத்துப் போனது.

கடைசியில் என்ன ஆயிற்றூ? அந்தத் தகப்பானாரை 'அம்போ' என்று தனியே விட்டுவிட்டு அந்தக் குடும்பம் தனது மகனோடு போய்ச் சேர்ந்து கொண்டது. தகப்பனார் என்ன ஆனார்? தனி ஆளாக இருந்து கொண்டு சௌக்கியமாக இருக்கிறார்1

கதையின் நீதி:  திருமணம் நடந்திருந்தால் மாமியாரே காய்களைச் சமர்த்தியமாக நகர்த்தியிருப்பார்!  ஒரு பெண் செய்ய வேண்டிய வேலையை ஆண் செய்தால் இப்படித்தான் நடக்கும்!

பசுபதி சார்! உங்களை நாங்கள் நம்புகிறோம்!

பசுபதி சார்! நாங்கள் உங்களை  நம்புகிறோம்!

உங்களை நம்பக்கூடாது என ஒரு பத்திரிக்கை வரிந்து கட்டிக்கொண்டு எழுதுவதை நாங்களும் பார்த்துக்கொண்டு தான் இருக்கிறோம்.

அவர்கள் எழுதட்டும். அவர்களை நாம் ஒன்றும் செய்ய முடியாது என்பது அவர்களுக்கும் தெரியும். அதனால் இன்னும் வீர்யத்தோடு எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

முதல் நிலையில் இருக்கும் பத்திரிக்கை என்பது அவர்களது பலம். அந்தப் பலத்தை  அவர்கள் தக்க வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பது அவர்களின் கட்டாயம்! அவர்கள் கீழே விழுந்தால் அவர்களை மிதித்துப் போட நிர்வாகம் தயாராக இருக்கிறது! அதனால் எப்பாடுப் பட்டாவது தங்களைத் தற்காத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

அதனால் தான் இது தான் வாய்ப்பு என்று 'பிடி! பிடி!'' என்று பிடித்துக் கொண்டு பிடி கொடுக்காமல் ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்! பாவம்! அப்படியாவது அவர்கள் வாழட்டும்!

உங்களைப் பற்றி எங்களுக்குத் தெரியும். உங்களுடைய பணி என்ன என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்.  இது போன்ற சலசலப்புக்களுக்கெல்லாம் நீங்கள் அஞ்ச மாட்டீர்கள் என்பதும் எங்களுக்குத் தெரியும்.

பாவம்! அவர்கள் தொழில் அப்படி! கொஞ்சம் ஏமாந்தால் அவர்கள் இடத்தை இன்னொருவன் பிடித்துக் கொள்ளுவான்! அவர்கள் தான் என்ன செய்வார்கள்? அவர்கள் வாழ்க்கை அப்படித்தான்.யாரைத் தாக்க வேண்டும், யாரைத் தூக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் அவர்களிடம் ஒரு பட்டியல் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது! அதனைத் தான் அவர்கள் பின்பற்றுவார்கள்!

நீங்கள்  மட்டும் அல்ல. அவர்கள் பட்டியலில் செம்பருத்தி கா.ஆறுமுகம் போன்றோரும்  இருக்கிறார்கள்!. தாக்குவதற்கு மூலை முடுக்குகள் எல்லாம் வலைப்போட்டுக்  கொண்டிருக்கிறார்கள்!

அதனால் சொல்லுகிறேன். அவர்களை மன்னியுங்கள். நீங்கள் செய்கின்ற பணி மிக முக்கியமான ஒரு பணி. நமது இளைஞர்கள் குண்டர் கும்பல் கலாச்சாரத்திலிருந்து விடுபட வேண்டும். அதனை நீங்களும் உங்கள் குழுவினரும் மிகச் சிறப்பாகச் செய்கிறீர்கள்> உங்கள் பணி தொடர வேண்டும். உங்களைத் திசை திருப்பும் முற்சிகள் முறியடிக்கப்பபட வேண்டும்.

உங்களின் பணி தமிழுக்கும், தமிழருக்கும், தமிழ்ப்பள்ளிக்கூடங்களுக்கும் தேவை,

பசுபதி சார்! நாங்கள் உங்களை நம்புகிறோம்!

கேள்வி-பதில் (29)

கேள்வி

கபாலியில் காட்டப்படும் பள்ளிக்கூடக் காட்சியான -  மாணவர்களைக் கபாலி சந்திக்கும் காட்சியான அந்தப் பள்ளிக்கூடம் -  மலேசியாவில் எடுக்கப்பட்ட காட்சியா?

பதில்

ஆம்! அந்தப் பள்ளிக்கூடக் காட்சி இங்கு மலேசியாவில் எடுக்கப்பட்டது தான். MySkills Foundation  என்னும் பயிற்சி திறன் பள்ளியில் எடுக்கப்பட்ட ஒரு காட்சி தான் அது.

கல்வியைத் தொடர முடியாத ஏழை மாணவர்கள்,  கட்டொழுங்கை மீறும் மாணவர்கள் என்று பல்வேறு பிரிவினர் இந்தப் பள்ளியில் பல்வேறு பயிற்சிகளைப் பெருகின்றனர். எல்லாமே அரசாங்கத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட பயிற்சிகள். வாழ்க்கையில் முன்னேறுவதற்கு அத்தனை பயிற்சிகளும் அங்கு வழங்கப்படுகின்றன. இது முற்றிலுமாக இந்திய மாணவர்களுக்கென நடத்தப்படும் பள்ளி.

இந்தப்பள்ளியின் இயக்குனர்கள் வழக்கறிஞர் பசுபதி அவர்கள், டாக்டர் ஷண்முகசிவா இன்னும் பலர்  உள்ளனர்.

ஆரம்பகாலந்தொட்டே தமிழுக்கும், தமிழ்ப்பள்ளிகளுக்கும் தமிழ் மாணவர்களுக்கும் அயராமல், தளராமல் தொண்டு செய்து வருபவர் ஐயா பசுபதி அவர்கள். அரசாங்கம் மானியம் கொடுத்தால் மட்டுமே இந்தத் தட்டுக் கெட்ட சமூகத்துக்குத் தொண்டு செய்வோம் என்று மார்தட்டிக் கொண்டிருக்கும் தலைவர்களுக்கு மத்தியில் ஐயா பசுபதி அவர்களும் அவர்தம் குழுவினரும் தங்கள் சொந்தப் பணத்தைப் போட்டு இந்தச் சமுகத்திற்காக அல்லும் பகலும் உழைத்து வருகின்றனர். சமீப காலத்தில்  தான் அரசாங்கம் இவர்களைத் திரும்பிப் பார்க்க ஆரம்பித்திருக்கிறது. அதனால் இப்போது அரசாங்க உதவியும் கிடைக்கிறது.

கபாலி படத்தின் மூலம் இந்த MySkills Foundation  பள்ளிக்கு ஒரு புதிய வெளிச்சம் கிடைத்திருக்கிறது.  வாழ்க்கையில் மிகவும் பின் தங்கிய மாணவர்கள் இங்குக் கொடுக்கப்படும் வாய்ப்புக்களைப் பயன் படுத்தி தங்களை முன்னேற்றிக் கொள்ள வேண்டும்.

தமிழுக்கும், தமிழ்ப்பபள்ளிகளுக்கும் நேரங்காலம் பார்க்காமல் இன, மான உணர்வோடு பாடுபட்டு வரும் பசுபதி ஐயாவுக்கும் அவர்தம் குழுவினருக்கும் எனது மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்ள கடமைப் பட்டிருக்கிறேன்!

ஐயா அவர்கள் நலனுக்காக இறைவனைப் பிரார்த்திக்கிறேன்!