"நன்றி!" சொல்லுங்க சார்!

வெள்ளைக்காரன் மொழியான ஆங்கிலத்தைப் படித்தோம். படித்த அந்த ஆங்கிலம் மூலம் பெரிய பெரிய பதவிகளில் உட்கார்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறோம்.

நல்ல ஆசை தான். குற்றமில்லை! ஆனால் அதே வெள்ளைக்காரன் சொல்லிக் கொடுத்த "நன்றி!" என்று சொல்லை மட்டும் மறந்து விட்டோம்! வெள்ளைக்காரனுக்கு நன்றி ஒரு வார்த்தையைச் சொல்லாமல் இருக்க முடியாது. அது அவனுடைய கலாச்சாரத்தின் ஒரு பகுதியாகிவிட்டது. எல்லாவற்றுக்கும் நன்றி! அவர்கள் குழந்தைகளாகட்டும் அல்லது பிச்சைக்காரனாகட்டும் அல்லது கோடீஸ்வரனாகட்டும், மனைவி பிள்ளைகளாகட்டும் யார் எதைச் செய்தாலும் நன்றி! என்று சொல்லுவதை அவனது தினசரி வாழ்வில் தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாகிவிட்டது!

ஆனால் நம்முடைய நிலை என்ன? இங்கே நன்றி என்று சொல்லுவதிலும் ஒரு ஏற்றத் தாழ்வைக் கொண்டு வந்து விட்டோம். சம நிலையில் உடையவரிடையே பேசும் போது நன்றி என்று தாராளாமாகச் சொல்லுகிறோம். நமக்குக் கீழே உள்ளவர்களுக்கு நன்றி சொல்லுவதே கேவலம் என்னும் நிலைக்கு வந்து விட்டோம்!

அ) அவன் அவனுடைய வேலையைச் செய்வதற்கு நன்றி சொல்ல வேண்டுமா?
ஆ) நமக்குக் கீழே வேலை செய்பவன் அவனுக்கு நன்றியா?
இ) நாம் நினைத்தால் எப்போது வேண்டுமானாலும் இவனை வேலையை விட்டுத் தூக்க முடியும்! இவனுக்குப் போய் நன்றி சொல்லுவதா?
ஈ) ஒரு முதாலாளி ஒரு தொழிலாளிக்கு நன்றி சொல்லுவதா?

ஒவ்வொன்றையும் இப்படித்தான் நாம் எடை போடுகிறோம்! ஆனாலும் நாம் நம்மை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும். நன்றி சொல்லுவதில் பெரியவர், சிறியவர் என்றெல்லாம் பாகுபாடு கிடையாது!

ஒருவர் நமக்கு ஏதோ ஒரு வகையில் உதவியிருக்கிறார். அவருக்கு நாம் நன்றி சொல்ல வேண்டும். உங்கள் மகன் உங்களது கண்ணாடியைக் கொண்டு வது கொடுக்கிறான். . நன்றி சொல்லத்தான் வேண்டும்.  உங்கள் மனைவி உங்களது சட்டையை "இஸ்திரி" போட்டுக் கொடுக்கிறார்.   நன்றி சொல்லத்தான் வேண்டும். காவலாளி உங்களுக்காகக் கதவைத் திறந்து விடுகிறார். நன்றி சொல்லத்தான் வேண்டும். உணவகத்தில் பரிமாறுபவர் தேநீர் கொண்டு வந்து வைக்கிறார். நன்றி சொல்லத்தான் வேண்டும்.

ஆமாம், வெள்ளைக்காரன் இதனை எல்லாம் செய்கிறான் தானே? அவனது மொழியைப் படித்த நமக்கும் அந்தப் பண்புகள் வரவேண்டும் அல்லவா! நன்றி அவ்வளவு முக்கியமா என்று நாம் கருதலாம். ஆமாம் முக்கியம் தான். நன்றி சொல்லிப் பாருங்கள். அடுத்த முறை நீங்கள் உணவகத்திற்குச் செல்லும் போது உங்களை ஆர்வத்தோடு வரவேற்பார்; விசேஷமாகவும் கவனிப்பார் அந்த பரிமாறும் நண்பர்!

இந்த உலகமே நன்றிக்காகவும், பாராட்டுக்காகவும் ஏங்கித் தவிக்கின்றன. நாமும் இந்த மனித மனங்களைக் குளிர வைப்போம். நன்றி சொல்லி பாராட்டுவோம்! நன்றி சொல்லுவதன் மூலம் நல்லது தான் நடக்குமே தவிர எந்தக் கெடுதலும் நடக்கப் போவதில்லை!

நன்றி! நன்றி! நன்றி!

கடன் வாங்கப்பட்ட மொழி தமிழ்!

மற்ற மொழிகளிலிருந்து கடன் வாங்கப்பட்ட மொழி தான் தமிழ் என்றால் நீங்கள் என்ன சொல்லுவீர்கள்? ஏதோ பைத்தியக்காரன் உளருகிறான் என்று தான் சொல்லுவீர்கள்!

ஆனால் மலேசிய நாட்டில் தமிழைப்பற்றியோ, தமிழர்களைப்பற்றியோ, தமிழர் கலாச்சாரத்தைப் பற்றியோ  எப்படி வேண்டுமானாலும் சொல்லலாம், என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லலாம் என்னும் நிலை உருவாகி வருகிறது என்பது தான் உண்மை!

இதோ! இப்போது ஒரு புது 'உண்மை' யைக் கண்டு பிடித்திருக்கிறார்கள்!  தமிழ் எங்கிருந்து வந்தது என்பதை ஒரு பெரிய ஆராய்ச்சியே செய்திருக்கிறார்கள்!

தமிழ் எங்கிருந்து வந்தது? "போர்த்துகீஸ், இங்கிலிஷ், கிரேக்கம் மற்றும் கிழக்கிந்திய நாடுகளின் மொழிகளில் இருந்து கடன் வாங்கப்பட்ட மொழி தான் தமிழ்!"

இதனை மாலாய் மொழி பாடப்  புத்தகத்தில்   வெளியிட்டிருக்கிறார்கள்! நாளை பல்கலைக்கழகம் செல்லுவிருக்கும் மாணவர்களுக்கானப் பாடம் புத்தகம் இது!

வெளீயிடு செய்திருப்பவர்கள்: OXFORD FAJAR PUBLICATIONS என்னும் பிரபல நிறுவனம்!

வெளியீட்டாளர்கள் உலக அளவில் பெயர் பெற்ற  பிரபலமான நிறுவனத்தினர். இது போன்ற பாடப்புத்தங்களைத் தயாரிப்பவர்கள் சிறந்த கவிமான்களின்  துணை கொண்டு தான் புத்தகங்கள் தயாரிக்கின்றார்கள். ஆயினும் தவறுகள் நேர்கின்றன! எப்படி? அதுவும் மலாய் மொழி பாடப்புத்தகங்களில் தமிழ் மொழி பற்றி பேசும் போது நிச்சயம் தவறுகள் நேர்கின்றன! இது ஒன்றும் நமக்குப் புதிது அல்ல! மலாய் மொழி  கல்விமான்களுக்குத் தமிழ் பற்றி எதுவும் தெரியவில்லை! தெரிந்து கொள்வதும் இல்லை! அது தேவை என்றும் அவர்கள் நினைக்கவுமில்லை!

இந்த மலாய் கல்விமான்கள் தமிழ் என்று வரும் போது அங்கு அரசியலைக் கொண்டு வருகிறார்கள்!  தமிழனை மட்டம் தட்ட வேண்டும்; தமிழை மட்டம் தட்ட வேண்டும்; தமிழர் கலாச்சாரத்தை மட்டம் தட்ட வேண்டும்! இது தான் அவர்களது கொள்கையாக இது நாள் வரை இருந்து வருகிறது! இது நாள் வரை அப்படித்தான் அவர்கள் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்! தமிழ், தமிழன் என்று வரும் போது எத்தனையோ குளறுபடிகள்!

இப்படி குளறுபடிகள் நேரும் போது ஒவ்வொரு முறையும் தமிழ்/இந்திய அமைப்புக்கள் கண்டனத்தை தெரிவிப்பதும் அரசாங்கத்தின் பார்வைக்குக் கொண்டு செல்வதும், அரசாங்கம் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்காமல் சாக்குப்போக்குச் சொல்வதும் இது ஒரு தோடர்கதை!

இம்முறை அது தனியார் வெளியீடு என்பதால் அதனைத் திருத்திக் கொள்வதாக அவர்கள் அறிவித்திருக்கிறார்கள். உலக அளவில் பிரசித்திப் பெற்ற ஒரு நிறுவனம் என்பதால் தங்களது தவற்றினை அவர்கள்  ஏற்றுக் கொண்டனர்.

தவறை தவறு என்று ஒப்புக்கொண்டவர்களுக்கு நமது பாராட்டுக்கள். இனி வருங்காலங்களில் இது போன்ற தவறுகள் நேர வண்ணம் கவனமாக இருப்பது அவர்களின் பொறுப்பு.

ஆக்ஸ்போர்ட் நிறுவனத்துடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்திய அனைவருக்கும் நமது நன்றி! இது போன்ற 'தவுறுகள்' தொடர்கின்ற போதெல்லாம் குரல் எழுப்பி கண்டனத்தை தெரிவிக்கின்ற அனைத்து தரப்பினருக்கும் நமது நன்றியும் வாழ்த்துக்களும்!

தமிழ் வாழ்க! தமிழர் வாழ்க! தமிழர் கலாச்சாரம் தழைத்தோங்குக!

ராஜபக்சேவுக்கு ராஜ மரியாதை!

என்ன தான் மலேசியத் தமிழர்கள் ராஜபக்சேவின் வருகையை எதிர்த்தாலும் அந்த எதிர்ப்பை ஏதோ ஆங்காங்கே ஒரு சிறிய அளவில் தான் காட்ட முடிந்ததே தவிர பெரியதொரு எதிர்ப்பைக் கொண்டு வரமுடியவில்லை! அந்த அளவுக்குத் தமிழர்கள் அடக்கி வைக்கப் பட்டியிருக்கிறார்கள் என்பது தான் உண்மை! தமிழர்களை ஒரு பொருட்டாகக் கூட அரசாங்கம் மதிக்கவில்லை.

அரசாங்கத்தின் கொள்கையெல்லாம் ஒன்றே ஒன்று தான். அரசாங்கத்தைப் பொருத்தவரை இரு நாடுகளுக்கும் நல்ல உறவுகள் உண்டு. நல்ல உறவுகள் மூலம் வர்த்தகத்தைப் பெருக்க வேண்டும். மற்றபடி  சொல்லும்படியான வேறு காரணங்கள் இல்லை. பாதிக்கப்பட்டவர்கள் முஸ்லிம்கள் அல்ல என்கின்ற ஒரே ஒரு காரணமே அவர்களுக்குப் போதும்! இனப்படுகொலை என்பதெல்லாம் எந்த மதத்தைச் சார்ந்தவர்கள் என்பதை வைத்துத்  தான் அரசாங்கத்தின் கொள்கை வகுக்கப்படும்!

அரசாங்கத்தில் அங்கம் வகிக்கும் நமது இனத் தலைவர்களின் கொள்கையைப் பொருத்தவரை அரசாங்கத்தின் கொள்கை எதுவோ அதுவே அவர்களின் கொள்கை! மிக உயரியக் கொள்கை!  ஏதாவது கேள்வி கேட்டால் அந்தோ! அவர்களின் பதவி பறி போய் விடும் என்னும் பயம் அவர்களுக்கு உண்டு! அரசாங்கத்தில் ஏதோ ஒரு பதவியில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்க வேண்டும் என நினைப்போர், அமைச்சர் பதவி இல்லையென்றால் எனக்குத் தூக்கம் வராது என்று நினைப்போர், அடுத்த அமைச்சர் பதவி எனக்குத்தான் என்று நினைப்போர் - இப்படியாகப் பலர் அரசாங்கப் பதவிக்காக வரிசைப் பிடித்து நிற்போர் - நிச்சயம் வாயைத் திறக்கமாட்டார்கள் என்று சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை!

அரசாங்கக் கொள்கை என்பது ஒன்றே ஒன்று தான். ராஜபக்சேயின் வருகைப்பற்றி எப்படி வேண்டுமானாலும் நீங்கள் எழுதங்கள்.  கொட்டை எழுத்துக்களில் போடுங்கள். உங்கள் எதிர்ப்பை தமிழ் பத்திரிக்கையோடு வைத்துக் கொள்ளுங்கள். ஆங்கிலப்  பத்திரிக்கைகளில் போட நாங்கள் அனுமதிக்க மாட்டோம்! தமிழ்ப்பத்திரிக்கைகளை எந்த மலாய்க்காரரோ சீனரோ படிக்கப் போவதில்லை!  அது உலகச் செய்தியாகவும் ஆகப்போவதில்லை! அதனால் அதனைப்பற்றி எங்களுக்குக் கவலையில்லை!  அதே சமயத்தில் ஆர்ப்பாட்டம் செய்வதை நாங்கள் அனுமதிக்க மாட்டோம்!  இது தான் அரசாங்கத்தின் நிலைப்பாடு!

ஆர்ப்பாட்டம் என்றால் எப்படிச் செய்வது? ஒருவனைக் கைது செய்தால் 'சும்மா வேண்டுமென்றே' அவனைப் பிடித்து யாரும் நெருங்க முடியாதவாறு சில வாரங்களாவது  அவனைச் சிறையில் போடுவது. ஏதோ ஐ.எஸ். பயங்கரவாதியைப் போல நடத்துவது!வேலைச் செய்கின்ற நபராக இருந்தால் அவன் வேலை பறி போகும்! குடும்பம் நடு வீதிக்கு வரும்! இவைகளெல்லாம் தமிழருக்காகவே விசேஷமாக செய்யப்படுபவை! எல்லாமே ஒரு பயமுறுத்தல்! மற்ற இனத்தவரிடம் இதெல்லாம் செல்லுபடியாகாது! செய்யவும் மாட்டார்கள்! தமிழனை என்ன செய்தாலும் கேட்க நாதியில்லை என்னும் நிலைமை!

இவைகளை எல்லாம் மீறியும் சில எதிர்ப்புக்கள் நடந்தன! நடக்கின்றன!  ராஜபக்சேவுக்கு ராஜ மரியாதை! உள்ளே மண்டபத்தில் பிருமாண்ட மேடையில் உரையாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்.  மண்டபத்தின் வெளியே தமிழர்கள் ஆர்ப்பாட்டம் செய்கின்றனர். அவரின் உருவ பொம்மை எரிக்கப் படுகின்றது1 மாநாட்டின் ஏற்பாட்டாளரான அனமைச்சர் வெளியே வந்து ஆர்ப்பாட்டாளர்களைச் சந்திக்கிறார். "ராஜபக்சேவை நாங்கள் அழைக்கவில்லை! கொரிய அரசாங்கம் தான் அவருக்கு அழைப்பை விடுத்தது. அவர்களின் அழைப்பை ஏற்றுத்தான் அவர் இங்கு வந்தார்! இப்போது அவர்  நாட்டில் இல்லை! நாட்டைவிட்டு வெளியேறி விட்டார்!" என்று புதிய கதையைச் சொல்லுகிறார்!  ராஜபக்சே மண்டபத்தில் உள்ளே உரையாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார் என்பது அனைவருக்கும் தெரியும்! அவருக்கு அழைப்பை விடுத்ததும்  மலேசிய அரசாங்கம் தான் என்பதும் தெரியும்!

இதனிடையே அமைச்சர் ஒருவரை வழியனுப்ப விமான நிலையம் சென்றிருந்த இலங்கைத் தூதர் இப்ராஹிம் அன்சாரைத் தாக்கியதாக ஐந்து பேர் கைது செய்யப்பட்டிருக்கின்றனர், காவல் துறையினர் இவர்களை விசாரித்துக் கொண்டிருப்பதாக தகவல்கள் கூறுகின்றன.

ராஜபக்சே தமிழர்களின் எதிரி என்பது அரசாங்கத்திற்குத் தெரியாதது அல்ல. இலட்சக்கணக்கானத் தமிழ் மக்களைக் கொன்று குவித்த ஒரு கொடுங்கோலன் என்பது அரசாங்கத்திற்குத் தெரியாத புதிய செய்தி அல்ல. அப்படி ஒரு மாபாவியை இருகரம் நீட்டி வரவேற்பதும், அவருக்கு ராஜ மரியாதை செய்வதும், மாநாட்டில் உரையாற்ற வைப்பதும் ஒரு சாதாரணமான  நிகழ்வாக  நாம் எடுத்துக் கொள்ள முடியாது.

இங்குள்ள  தமிழர்களைக்  கேவலப்படுத்தும் ஒரு சம்பவமாகவே நமக்குத் தோன்றுகிறது.  ஒரு மூன்றாவது பெரிய இனமாக இருக்கும் தமிழர்களை - இந்தியர்களை -  அவமதிக்கப்படுகின்ற ஒன்றாகவே நாம் இதனை எடுத்துக் கொள்ளுகிறோம்.

வருங்காலங்களில் இது போன்ற தவறுகள் தொடரக் கூடாது என்பதே அரசாங்கத்திற்கு நாம் விடுக்கும் வேண்டுகோள். ஏற்கனவே விடுக்கப்பட்ட வேண்டுகோள்கள் எந்த ஒரு பயனும் அளிக்கவில்லை. இனி மேலாவது இது தொடராது என நம்புவோம். வாழ்க, வெல்க தமிழினம்!