கொள்கலனில் ஒரு வகுப்பறை..!

படிப்பதற்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது; கேட்பதற்கும் கூச்சமாக இருக்கிறது!

ஆமாம்,  கொள்கலனில் ஒரு வகுப்பறை என்று படிக்கும் போது இப்படியும் மலேசியாவில் நடக்கிறதா என்று ஆச்சரியப்பட வைக்கிறது.  குவந்தான்,  ஜெராம் தோட்டத் தமிழப்பள்ளியில் தான் இந்த நிலைமை! முதலாம் ஆண்டு மாணவர்கள் ஆறு பேர் இந்த ஆண்டில் சேர்ந்திருக்கின்றனர். கொள்கலனில் படிப்பதற்கு அவ்வளவு போதும் என்று பெற்றோர்கள் நினைத்திருக்கலாம்.  ஆமாம். அங்கு என்ன அமைச்சர் வீட்டுப் பிள்ளைகளா படிக்கப் போகிறார்கள் என்று கல்வி அமைச்சு அமைதியாக இருந்திருக்கலாம்!

ஆனால் நாம் எப்படி அமைதியாக இருக்க முடியும்? கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக இதே நிலை தான் என்கிறார் பள்ளியின் வாரியத் தலைவரான டத்தோ! கேட்பதற்கே சங்கடமாக இருக்கிறது! ஒரு டத்தோவுக்கே இவ்வளவு தான் மதிப்பு, மரியாதையா! அல்லது டத்தோவும் அரசியல் விளையாட்டு விளையாடுகிறாரா  என்பதும் தெரியவில்லை!    

புதிய அரசு அமைந்து இந்த ஏழு மாதத்தில் துணைக்கல்வி அமைச்சரைச் சந்தித்திருக்கிறார். இன்னும் கல்வி அமைச்சரையும் சந்திக்க ஏற்பாடுகள் நடக்கின்றன. இதே சுறுசுறுப்பை முன்னாள் அரசாங்கத்தில் இருந்த 'நம்ம' துணைக்கல்வி அமைச்சரைச் சந்தித்திருக்கலாம். இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்தம் கொடுத்திருக்கலாம். இந்த இருபது ஆண்டுகளில் ஆண்டுக்கு ஒரு முறை என்றாலும் இருபது முறை சந்தித்திருக்கலாம். அடியாத மாடுகளைப் படிய வைக்க வேறு வழிகள் தான் என்ன?

எது எப்படி இருப்பினும் நாம் சொல்ல வருவது ஒன்று தான். பள்ளி நிர்வாகத்தினருக்குத் தாங்கள் பணிபுரியும் பள்ளியின் மீது  எந்த  வித  அக்கறையும் இல்லை என்பது மட்டும்  உண்மை!  ஆமாம்,  டத்தோ, டத்தோஸ்ரீ வீட்டுப் பிள்ளைகளா  படிக்கப் போகிறார்கள்!  தோட்டப்புறத்தானுக்கு இதுவே போதும் என்று கல்வி அமைச்சு நினைக்கிறது!

என்னைக்  கேட்டால்  பல  பிரச்சனைகள்  பள்ளி நிர்வாகத் தரப்பினரிடமிருந்தே வருகிறது என்பேன். நான்  பார்த்தவரை  அப்படித்தான். 

வெறு வழியில்லை.  இவர்களோடு  தான்  நாம்  வாழ வேண்டும். கொள்கலனாக இருந்தால் என்ன, மாட்டுக் கொட்டையாக இருந்தால் என்ன அவர்கள்  வீட்டுப்  பிள்ளைகள்  படிக்காத வரை எதுவாக இருந்தாலும் அவர்களுக்குச் சம்மதமே!

கொள்கலனுக்கு வெகு விரைவில் கொள்ளி வைக்கும் நாள் வரும் என நம்புவோம்!

சீனர்கள் மட்டுமே..!

பீனாங்கு  மாநிலம்  சீனர்கள்  மயமாகி விடுமா, வேறு இனத்தவர் அங்கு அனுமதிக்கப்படுவதில்லையா என்கிற ஒரு சந்தேகத்தை சமீபகால நடவடிக்கைகள் அமைந்திருக்கின்றன!

ஆமாம், சிங்கப்பூரைப் போன்று, ஹாங்காங்கைப் போன்று பினாங்கும் சீனர்கள் நகரம் என்கிற ஓர் அடையாளத்தை மிகவும் சாதுரியமாக நடைமுறைப் படுத்துகிறதோ என்கிற ஐயம் நமக்கு உண்டு. சீனர்கள் நினைத்தால் சத்தம் இல்லாமல் எதனையும் செய்வார்கள் என்பது நம்முடைய அனுபவம்.

இளைஞர் ஒருவருக்கு பினாங்கில் தங்கி வேலை செய்வதற்கு ஓர் வீடு - ஓர் அறை - தேவைப்படுகிறது. அறைகள் வாடகைக்கு விடுவதற்கு அறைகள் இருக்கின்றன.  வீட்டு உரிமையாளர்கள் தயார்.  ஆனால்  ஒரு நிபந்தனை.  வாடகை  எடுப்பவர்  சீனராக  இருக்க வேண்டும்.

இளைஞர் ஒருவர் வாடகைக்காக அறை உரிமையாளர்களிடம் பேசியிருக்கிறார். சுமார் பத்து பேரிடம் பேசியிருக்கிறார். முதலில் அனைவரும் ஒப்புக் கொண்டார்கள். பின்னர் அவர்கள் வேண்டாம் எனத் தவிர்த்து விட்டார்கள்!  காரணம் தொடர்பு கொண்டவர் நன்கு சீன மொழி பேசுபவர். அவரது தந்தை சீன வம்சாவளி. அவரது தாயார் இந்தியர். அதாவது அவர்கள்  சிந்தியர்கள்!  ஆனால் அவர்கள் அனைவரும் அவரைச் சீனராக ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை!  மலேசியர்களாகவும் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை! கலப்பு இனம் தேவை இல்லை. தேவை கலப்பற்ற சீன சமூகம்!

அந்த இளைஞரின் சீன மொழி ஆற்றலால் தான் அந்த முதலாளிகள் அனைவரும் அவரைச் சீனராக நினத்தனர். அனைத்தும்  தொலைப்பேசி உரையாடல்கள்.  கூடுதலாக ஒரு செய்தி. அந்த இளைஞர் தமிழிலும் பேசுவதில் ஆற்றல் உள்ளவர். அதே போல அவர் தந்தையும் தமிழில் பேசும் ஆற்றல் உள்ளவராம்! 

ஆக, பிரச்சனை என்பது சீனரோ, இந்தியரோ,  சிந்தியரோ அல்ல - நாம் மலேசியர் என்கிற உணர்வு நமக்குத் தேவை. அப்படியெல்லாம் நம்மை யாராலும் பிரித்து விட முடியாது! ஆனால் சீனர்களின் இந்த "சீனர் மட்டும்" என்பது கொஞ்சம்  யோசிக்க வேண்டியுள்ளது.  எந்தச் சட்டத்தைக் கொண்டு வந்தாலும் அதனை அவர்கள் மீறுவார்கள்! அவர்கள் மீறுகிறார்கள் என்பதை யாராலும் கண்டு பிடிக்க முடியாது என்பது தான் உண்மை!

எப்படியோ இப்போது அரசாங்கத்தின் கவனத்திற்கு இந்தப் பிரச்சனை வந்திருக்கிறது.  ஏதாவது நடக்கும் என எதிர்பார்க்கலாம். ஒன்று மட்டும் நிச்சயம். அரசாங்கமே அவர்களுக்கு ஆதரவாக  நடந்து கொள்ளும் என நம்பலாம்! சீனர்கள் தானே அரசாங்கம்!

பொறுத்திருப்போம்! பொறுமை காப்போம்!

புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்!

இந்த வலைத்தளத்தை வலம் வரும் அனைவருக்கும் எனது புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்!

புதிய ஆண்டு. இன்னும் ஒரு 365 நாள்கள். எல்லாம் புத்தம் புதிது. ஆமாம்,  நாம் எப்படி நம் கண் முன்னே உள்ள இந்தப்   புதிய ஆண்டை  வரவேற்கப் போகிறோம்? நேற்று நாம் வரவேற்றோம்! அதனால் பயனில்லை.  அது ஒரு நாள் கூத்து! மீதமுள்ள நாள்களை எப்படி நாம் பயன்படுத்தப் போகிறோம் என்பது தான் கேள்வி. இந்த நாள்களையும் வெறும் கூத்தடித்து, கும்மாளமடித்து கொண்டாட வேண்டுமா?

எதைச் செய்தாலும் பரவாயில்லை. ஆனால் அந்தப் கூத்தடிப்பு உங்களை முன்னேற்றத்துக்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும். உங்களது முன்னேற்றத்திற்குத் துணையாக இருக்க வேண்டும்.
ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு மணியும், ஒவ்வொரு நிமிடமும் உங்களது முன்னேற்றத்தை நோக்கி செலுத்த வேண்டும். இந்த ஆண்டு அதனை வலுவாகப்பிடித்துக் கொள்ளுங்கள்.

பிறருக்கு முடிந்தால் உதவி செய்யுங்கள். பணம் கொடுத்தால் தான் உதவி  என்று நினைக்க  வேண்டாம்.  பணம் இல்லாமலே பல உதவிகள்  இந்தச் சமுதாயத்திற்குத் தேவைப்படுகிறது. SPM  படித்த மாணவர்களுக்கு நிறையவே வழிகாட்டுதல் தேவைப்படுகிறது. நல்ல புள்ளிகள் எடுத்து வெற்றி பெற்றிருந்தால் கல்லூரிகளுக்குச் செல்ல  அவர்களுக்கு  வழிகாட்டுங்கள்.  தேர்ச்சி பெறாத மாணவர்களாக இருந்தால் தொழிற்கல்வி பயில வழிகாட்டுங்கள். வாய்ப்புக்கள் நிறையவே இருக்கின்றன. 

நமது பெற்றோர்களுக்கு ஒரு பழக்கம். தோல்வி என்றால் "வேலைக்குப் போ!" என விரட்டுகின்றனர். அவர்களுக்கு ஏற்றாற் போல சில நிறுவனங்களின்  ஏஜெண்டுகள் கொஞ்சம் சில்லறைகளுக்காக இந்த மாணவர்களைக் கொத்திச் செல்ல தயராக இருக்கின்றனர்! நம்மைக் கெடுக்க நம்மவனே போதும், வேறு யாரும் வேண்டாம்!

இந்த புத்தாண்டில் ஓர் உறுதிமொழி எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். நமக்குத் தெரிந்த ஒரு மாணவனுக்காகவாவது உதவ வேண்டும். ஒவ்வொரும் ஒரு மாணவன் என்றால் இந்த சமுதாயம் உயர்ந்து விடும்.

ஒன்று சேர்ந்து கைகோத்து இந்த சமுதாயத்தை உயர்த்துவோம்!

இனிய புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்!