அடுத்த ஆண்டு தேர்தலா...?

இன்றைய நிலையில் எதிர்கட்சியினர்  மிகவும் விரும்புகின்ற ஒரு சொல்:  "அடுத்தாண்டு தேர்தல் வரும்!"  என்பது தான்.

தேர்தல் வரும் என்று நாம் சொல்லவில்லை  ஆனால் எதிர்கட்சியினர் அவசியம் தேர்தல் வரும் என்கின்றனர்.  அதிலும் குறிப்பாக  அம்னோவும் பாஸ் கட்சியும் தேர்தல் வரும் என்று அடித்துச் சொல்லுகின்றனர்!
 சொல்லப்படுகின்ற காரணங்கள் நமக்குப் பலவீனங்களாகத் தெரியலாம்! ஆனால் அவர்களுக்கோ அது தான் பலம்!

அப்படி என்ன தான் அவர்கள் சொல்லுகின்றார்கள்.  அவர்கள் சொல்லுவதெல்லாம் டாக்டர் மகாதிர் பிரதமர் பதவியை அன்வாரிடம் ஒப்படைக்க மாட்டார். ஒப்படைப்பதற்குப் பதிலாக அரசாங்கத்தைக் கலைத்துவிட்டு மறு தேர்தல்  நடத்துவார் என்பது தான  அவர்கள் சொல்லுகின்ற  காரணங்கள்!

இவர்கள் சொல்லுவதில் எந்த அளவுக்கு உண்மை இருக்கும்? நமக்குத் தெரியவில்லை!   பொதுத் தேர்தல் ஒன்றை நடத்த வேண்டும் என்றால் அது சாதாரண விஷயம் அல்ல. பணம் கையாடல் செய்ததினால்  நாட்டிற்கு ஏற்பட்டிருக்கும் பாதகங்கள் கொஞ்சம் நஞ்சம் அல்ல. நஜிப்பைப் போல மகாதிர் பொறுப்பற்ற மனிதர் அல்ல. முதலில் பணம் வீண் விரயம் ஆவதை அவர் விரும்பமாட்டார். ஒரு தேர்தல் நடத்துவது என்பது கோடிக்கணக்கில் பணத்தை வீணடிக்கிற விஷயம் என்பதை அவர் புரிந்து வைத்திருக்கிறார். மறு தேர்தல் என்பதற்குச் சாத்தியல் இல்லை.  அந்தத் தவற்றினை டாக்டர்  மகாதிர்  ஒருக்காலும் செய்ய  மாட்டார் என்பதை  உறுதியாக  நம்பலாம்.

எந்த  அடிப்படையில்  பொதுத்  தேர்தல்  வரும்  என இவர்கள்  நம்புகிறார்கள்?  உண்மையில்  இவர்கள்  நம்பவில்லை!  அது  தான்  உண்மை!  ஏன்  நம்பவில்லை?  டாக்டர்  மகாதிர்  அது  போன்ற   தவற்றினைச் செய்ய  மாட்டார்  என்பது  அவர்களுக்கே  தெரியும்! ஆனாலும் மீண்டும்  மீண்டும்  அவர்கள் சொல்லுவதற்குக்  காரணங்கள் உண்டு.  ஆளுங்கட்சியான பக்காத்தான்  ஒரு  பலவீனமான  கட்சி என்பதை  மீண்டும்  மீண்டும் சொல்லுவதன்  மூலம்  மலாய்க்காரர்களிடம் அவர்கள் தங்களை விட்டால்  வேறு யாரும்   நாட்டை வழி நடத்த முடியாது என்பதைச் சொல்லிச் சொல்லி தங்களைத்  தாங்களே  உயர்த்திக் கொள்ளுகிறார்கள்!  அவ்வள்வு தான்!  இந்தத் தொடர் தாக்குதல்  மூலம் தங்களால் மட்டும் தான் - அம்னோ பாஸ் - ஸால்  மட்டும் தான் நாட்டை ஆள முடியும்  என்பதாக  ஒரு  தோற்றத்தை  ஏற்படுத்துகிறார்கள்!

பொதுவாக பாஸ்- அம்னோ  இரு கட்சிகளுமே அழிவுச் சக்திகள்  என்பதை நாம்  அறிவோம்.  மலாய்க்காரர்கள்  மட்டும்  அறியாதவர்களா?  அவர்களும்  அறிந்தவர்கள்  தான்.  பக்காத்தான் அரசாங்கம்  தங்கள்  கடமைகளை நேர்மையாகச்  செய்கிறார்கள் என்பதை அவர்களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.  அரசாங்கத்தின் நோக்கமே அனைவரின்  உரிமைகளும்  பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்  என்பது  தான். அவர்கள்  யாருடைய உரிமைகளையும் பறித்து விட விரும்பவில்லை. அது நடக்காது என்பதும் தெரியும்.

நீதி, நேர்மை என்பதெல்லாம்அம்னோ-பாஸ் கட்சிகளிடம்  கிடையாது! இரு கட்சிகளுமே  ஊழக்குப் பேர்  போனவை!

அடுத்த ஆண்டு தேர்தல்  வருமா?  வரவே வராது என்பது தான் பதில்!

வருத்தம் அளிக்கும் செய்தி தான்

என்ன செய்வது? ஒரு சில செய்திகளைப் படிக்கும்  போது நமக்கு வருத்தம் வருவதை தடுக்க  முடிவதில்லை.

அப்படித் தான் ஒரு செய்தியைப் படிக்க நேர்ந்தது. சுப்பர மைண்டடின் தன்முனைப்புப் பேச்சாளரும், ஆசிரியருமான மு.கணேசன் இந்தச் செய்தியை விடுத்துள்ளார். 

ஆமாம், சிலாங்கூர் மாநில நூலகங்களில் 14,500 தமிழ்ப் புத்தகங்கள் இருக்கின்றன.   என்ன புண்ணியம்?  படிக்கத்தான்  ஆளில்லை என்கிறார்.  அதனை நாம் ஏற்றுக் கொள்ளத்தான் வேண்டும்.

ஒரு  காலக் கட்டத்தில்  நான்  நூலகம் சென்று புத்தகங்களைப்  படித்ததுண்டு. அப்போதெல்லாம் தமிழ்ப் புத்தகங்களை நூலகங்களில் பார்க்க முடியாது. அதனால்  பெரும்பாலும்  ஆங்கிலப் புத்தகங்களைத் தான் படிக்க முடிந்தது.  இப்போதும் கூட தமிழ்ப் புத்தகங்கள்  இருக்கும் என நான்  நம்பவில்லை. காரணம்  ஆசிரியர் கணேசன் சிலாங்கூர்  மாநிலத்தைப் பற்றித்தான்  பேசுகிறார். மற்ற மாநில நூலகங்களில் ஏதோ ஓரிரு புத்தகங்களை வைத்திருப்பார்கள். அதையும் யாரும் படிக்கப் போவதில்லை. இது தான்  இன்றைய  நிலை!

நம்மிடையே நிறைய  இயக்கங்கள்  இருக்கின்றன.  மலேசிய அளவில் ஒரு மாபெரும் இயக்கம் என்றால் அது தமிழ் இளைஞர் மணி மன்றம் தான்.  அதனை அடுத்து மிகவும் சக்தி வாய்ந்த இயக்கம் என்றால் அது திராவிடர் கழகம்.  இவர்கள் கொஞ்சம் முயற்சி எடுத்து தனது அங்கத்தினர்கள் படிக்கின்ற பழக்கத்தை  ஏற்படுத்த வேண்டும்  என நானும்  இந்த நேரத்தில் கேட்டுக் கொள்ளுகிறேன். நமது இளைஞர்களை நாம்  தான்  ஊக்குவிக்க வேண்டும்.

பொதுவாக படிக்கின்ற பழக்கம் குறைந்து விட்டது என்பதாக நாம் சொல்லுகிறோம்.  ஆனால்  சீனர்களிடையே படிக்கின்ற  பழக்கம் குறைந்ததாகத்  தெரியவில்லை.  அதே போல மலாய்க்காரர்களிடையேயும் படிக்கின்ற தாகம்  இன்னும் அதிகரித்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறது.    படிக்கின்ற சமுதாயம் தான் முன்னேறும் என்பதே நமக்குத் தெரியவில்லை.

இப்போதைய இளைய தலைமுறை கையில் ஒரு கைப்பேசி இருந்தால் போதும் என்னும் மன நிலைக்கு வந்து விட்டது.  அத்தோடு இணையத்தளத்தில் அனைத்தையும்  தெரிந்து கொள்ள முடியும் 

ஆனாலும் அரசாங்கம் கொடுத்திருக்கும் வாய்ப்புக்களைப்  பயன்படுத்திக் கொள்ளுவது  தான் புத்திசாலித் தனம்.  நாம்  அவைகளை ஒதுக்க விட  முடியாது.  நாம் ஒதுக்கினால் அரசாங்கம் நம்மை ஒதுக்கிவிடும்!  இன்றைய நிலையில் நமக்குக் கொடுக்கப்படும் வாய்ப்புக்களைப் பயன் படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

கொடுக்கும் போது ஒதுங்கிக் கொள்ளுவதும் கொடுக்காத போது அதற்காகப் போராடுவதும் நமது குணம்! இது எங்கே போய் முடியும்?

iஇது உண்மையா....?

நான் அறியாத ஒரு  புதிய  செய்தியை அறிந்து கொண்டேன்.

நமது நாட்டில்  மலையாளப் பள்ளி ஒன்று  இருந்ததாக ஒரு செய்தியைப் படிக்க நேர்ந்தது. உண்மையில் இது நாள் வரையில் நான் கேள்விப் படாத செய்தி அது. 

தெலுங்கு மொழிப் பள்ளிகள் இருக்கின்றன. நாம் அறிந்தது தான். நான் ஆங்கிலப் பள்ளியில் படித்த காலத்தில்  எங்கள் பள்ளி அருகே  சீக்கிய  குருத்தவாரா ஒன்று இருந்தது. இப்போதும் இருக்கிறது. அப்போது அந்தக் காலக் கட்டத்தில் அங்கு பஞ்சாபி மொழி பள்ளிக்கூடம் இருந்ததை நான் அறிவேன். அதற்கு "கல்சா ஸ்கூல்" என்று நாங்கள் சொல்வதுண்டு. ஒரு சில ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் அதனை மூடிவிட்டார்கள்.

இநத மலையாள மொழிப் பள்ளிகூடம் பாடாங் ரெங்காஸ், கேப்பீஸ் தோட்ட்த்தில் இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. பொதுவாக இது போன்ற சங்கச் செய்திகளை நான் படிப்பதில்லை. ஆனால் கேப்பீஸ் தோட்டம் என்றால் அது எனது கவனத்தை ஈர்க்கும். காரணம் எனது பள்ளிக் காலத்தில் சிங்கப்பூர், மலாக்கா வானொலி நேயர் விருப்பம் மிகவும் பிரபலம். அப்போது கேப்பீஸ் தோட்டத்தில் இருந்து  பெருமாள் என்னும் நண்பரின் பெயர் தொடர்ந்தாற் போல ஒவ்வொரு நேயர் விருப்பத்திலும் வந்து கொண்டிருக்கும்! அதனால் அந்தத் தோட்ட்த்தின் பெயர் மனதில் பதிந்து விட்டது!

இந்த மலையாளப் பள்ளி என்பது ஒரு புதிய செய்தி என்று சொன்னேன்.  ஒரு வேளை வேறு இடங்களிலும் இருந்திருக்கலாம். எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் அது ஒரு வரலாற்றுச் செய்தி.  அதனை நாம் மறந்து விடக் கூடாது. 

நமது நாட்டில் பல்வேறு மொழிப் பள்ளிகள் இருந்திருக்கலாம். குறிப்பாக சிறுபான்மையோரின் மொழிகளான மலையாளம் மட்டும் அல்ல, ஓடிசா மொழியும் இருந்திருக்கலாம். ஓடிசா மக்கள் குறிப்பிட்ட சில இடங்களில் அதிகமாகவே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். 

ஒரு காலக் கட்டத்தில் நான் கிளந்தான் மாநிலத்தில் வேலை செய்து கொண்டிருந்த போது ஒரு  நண்பர்  பேச்சு வாக்கில் தான் வேலையிலிருந்து ஓய்வு பெற்றதும் நெகிரி செம்பிலான் மாநிலத்தில் உள்ள  பெடாஸ், ரெம்பாவில் குடியேறுவேன் சென்று சொன்னது ஞாபக மிருக்கிறது.  என்ன காரணம் என்று கேட்டதற்கு தான் ஓடிசா என்றும் பெடாசில்  தான் ஓடிசா மக்கள் நிறைய  பேர் இருக்கிறார்கள் என்று சொன்னார்.

மலையாளப் பள்ளி  ஒன்று இருந்தது என்று தெரிந்ததும் இந்த ஞாபகமெல்லாம் எனக்கு வந்து விட்டது. வெவ்வேறு  மொழிப் பள்ளிகள் இங்கு இருந்திருக்கின்றன. காலப் போக்கில் ஆசிரியர் பற்றாக்குறை, மாணவர் பற்றாக்குறை என்று பல்வேறு  காரணங்களினால் அவைகள் மறைந்து விட்டன.

எப்படியோ ஒரு புதிய செய்தியைத்  தெரிந்து  கொண்டேன். இந்தச் செய்தியைக் கொடுத்த தமிழ் மலர்  நாளிதழுக்கு நன்றி!