இது விழிப்புணர்வா?

 

இன்று தமிழ்ப்பள்ளிகள் பற்றி பலரும்  பேச ஆரம்பித்திருக்கின்றனர்.

வரவேற்கப்பட வேண்டிய நல்ல செய்திதான். பிள்ளைகளைத் தமிழ்ப்பள்ளிகளில்  சேருங்கள் என்கிறார்கள். பொருளாதார ரீதியில் உதவுங்கள் என்கிறார்கள். சிரமத்தில் உள்ள மாணவர்களுக்கு உதவிக்கரம் நீட்டுங்கள் என்கிறார்கள்.  பள்ளி பஸ்களுக்குக் கட்டணம் கட்ட முடியாத குடும்பங்களுக்குப் பஸ் கட்டணத்தைக் கொடுத்து உதவி செய்யுங்கள் என்கிறார்கள். எல்லாவகை உதவிகளையும் இந்த சமுதாயம் வரவேற்கிறது.

சீனப்  பள்ளிகளுக்கும்  இதே நிலைமை தான் இல்லையென்று சொல்லிவிட முடியாது.  ஆனால் அவர்களின் சமுதாயத்தில் பணம் படைத்த சீன முதலாளிகள் அதனைப் பார்த்துக் கொள்கிறார்கள். அதனால் நமக்கு எந்த செய்தியும் வெளியே கிடைப்பதில்லை. நமது சமுதாயத்தில் அப்படி ஒரு நிலைமை இல்லை.   அதனால் வெளிப்படையாகவே அறிக்கைகளை விட்டு பள்ளியின் மேம்பாட்டுக்காக,  பணத்தை திரட்டுகிறார்கள்.  நமது சமுதாயத்திலும் ஓர் இஸ்லாமிய வர்த்தகர் இப்படி பல தமிழ்ப்பள்ளிகளுக்கு உதவி  செய்து வந்தார். இன்னும் பலர் இருக்கலாம். வாழ்த்துகிறோம்!

தமிழ்ப்பள்ளிகளுக்கு ஏன் இப்படி ஒரு நிலைமை என்று பார்த்தால் அதன் காரணம் நமக்குப் புரியும். நான் வசிக்கும் இடத்தை எடுத்துக் கொண்டால்  மாணவர்கள் நடந்து போகும் தூரத்திலேயே  தேசியப் பள்ளிகள் இருக்கின்றன. ஒன்று ஆரம்பப்பள்ளி இன்னொன்று இடைநிலைப்பள்ளி. இது பெற்றோர்களுக்கு வசதியாக இருக்கிறது. அவர்கள் இங்கு தானே  பிள்ளைகளை அனுப்புவார்கள்! செலவு குறைவு என்பது தான் அவர்கள் கண்களுக்குத் தெரியும்.  ஏழ்மையில் இருப்பவர்களிடம் "பற்று" பற்றியெல்லாம்   பேச முடியுமா?

ஆனாலும் என்னதான் இக்கட்டான சூழலில் இருந்தாலும்  தமிழர்கள் அவர்களின் மொழியை நேசிக்கிறார்கள். அதில் ஏதும் குறையில்லை. ஆனால் தமிழுக்காக வாய் கிழிய பேசும் அரசியல்வாதிகளைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா?  அந்தக்காலத்தில் சாமிவேலு தொடங்கி அப்படியே பார்த்து வந்தீர்களானால் அவர்கள் பிள்ளைகள் யாரும் தமிழ் பள்ளிகளுக்குப் போகவில்லை! 

ஆனால் இப்போதைய நிலையில் கட்டடங்கள் தரமாக இருக்க வேண்டும் என்று படித்த பெற்றோர்கள் நினைக்கின்றனர். அது தவறில்லை. அதனால் தான் தரமான கட்டடங்கள் கொண்ட பள்ளிகள்  இப்போது தமிழ் மாணவர்களால் நிரம்பி வழிகின்றன! அத்தோடு பல பெற்றோரிடையே நாம் தமிழர்கள் என்கிற உணர்வும் மேலோங்கி நிற்கின்றன.

அதனால் நம் பெற்றோரிடையே நல்ல விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டிருக்கிறது என்று தான் சொல்ல வேண்டும். சமுதாய நோக்கம் உள்ள பல நல்ல உள்ளங்கள் "தமிழ்ப்பள்ளியே நம் தேர்வு"  என்று தொடர்ந்தாற் போல விதைகளைத் தூவிக் கொண்டு வருகின்றனர். நல்ல முயற்சி! பாராட்டுவோம்!

இப்படியும் ஒரு ரசிகையா!

 

                                   Datuk Sri Nur Halizah and  A.R.Rahman

நமது பிரபல இசையமைப்பாளர் , இசைப்புயல் ஏ.ஆர்.ரஹ்மான் அவருடைய கலைநிகழ்ச்சி  நடந்து முடிந்தது. 

வெற்றிகரமாக நடந்ததாகத்தான் சொல்ல வேண்டும் சுமார் 60,000 மேற்பட்ட கூட்டம் என்றால் அது வெற்றிகரமான ஓர் இசை நிகழ்ச்சி தானே!

நமது தமிழ் இரசிகர்களின் குறைபாடு என்றால்  இந்த இசை நிகழ்ச்சியில் குறைந்த அளவே தமிழ்ப்பாடல்கள்  பாடப்பட்டன  என்பது தான். மற்றபடி அவர்கள் அதிகம் குறை சொல்லவில்லை. அதிகமாக தமிழ்ப்பாடல்களைத்தான் பாடுவேன் என்று அவர் சொன்னாலும் கடைசி நேரத்தில் ஏற்பாட்டாளர்கள் பின்வாங்கிவிட்டார்கள்! காரணம் இரசிகர்களில் பலர் பிற இனத்தவர்கள் என்பதால் நாமும் பெருந்தன்மையோடு விட்டுவிடுவோம்!

ஆனால் ஒரே ஒரு பெண்மணி மட்டும்  அதிக உரிமை எடுத்துக் கொண்டு அவதூறுகளை அள்ளி வீசியிருக்கிறார்! இன்ஸ்டாகிராமில்  செல்வாக்குப் பெற்ற ஒரு நபரான  Fatinamyralee  தனது கருத்துகளைக் கூறவில்லை; அனலை கக்கியிருக்கிறார். "நான் இந்தி பாடல்களைக் கேட்க வந்தேன் ஆனால் கிலிங் பாடலைப்பாடி எனக்குத் தலைவலியை ஏற்படுத்திவிட்டார்கள்"  என்பதாக அவர் கூறியதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

அவர் ஏன் இந்த அளவுக்கு வெறுப்புணர்வைக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பது புரியவில்லை. அவர் என்ன தமிழ்ப்பாடல்களைக் கேட்காதவரா? மலேசியாவில் எங்கோ ஓரிடத்தில் தமிழ்ப்பாடல்கள் ஒலித்துக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன. அதிசயம் ஒன்றுமில்லை.

அவர் தமிழ்ப்பாடல்களே, அதுவும் மலேசியாவில் இருந்து கொண்டு, கேட்காதவர் என்று  சொல்லிவிட முடியாது. தமிழ்ப்பாடல்களைப் பாடுபவர்களை அவர் இப்படி கீழ்த்தரமாக பேச வேண்டிய அவசியமில்லை.  

பாடல்கள் என்றாலே இனிமை; காதுகளுக்கு சுகம். அந்த எந்த மொழிப்பாடல்களாக இருந்தாலும் சரி எல்லாமே ஏதோ ஒரு வகையில் நம்மைக் கவரத்தான் செய்கின்றன. பாடல்களை ரசிக்கத் தெரியாதவர்கள் கலை நிகழ்ச்சிகள் நடக்கும் இடத்திற்கு அடி எடுத்து வைக்கக் கூடாது!

என்ன செய்வது? அவருக்குக் கொஞ்ச வாய் ஜாஸ்தி! அவ்வளவு தான்!

ஒன்னும் பிரச்சனையில்லை!

 

                                                                நூருல் இஷா

மலேசியப் பிரதமர் அன்வார் இப்ராகிம் தனது முதன்மை ஆலோசகராக அவரது 

 மகள் நூருல் இஷாவை நியமித்திருப்பதைப் பற்றி  பல்வேறு தரப்பிலிருந்து கண்டனக்குரல்கள் எழும்ப ஆரம்பித்திருக்கின்றன.

அது இயற்கை தான். மேலோட்டமாக பார்க்கும் போது இதில் ஏதும் சூது உண்டோ என்று தான் சொல்லத் தோன்றும்!

ஆனால் அது அப்படியல்ல. அதற்கான விளக்கத்தையும் பிரதமர் கொடுத்திருக்கிறார். அந்தப் பதவிக்காக நூருல் சம்பளம் எதுவும் வாங்கப் போவதில்லை! அன்வாரும் நூருலும் ஒத்த கருத்து உடையவர்கள். ஏழைகளுக்கு  முன்னேற்றத்தைக் கொண்டு வரவேண்டும். நாடு வளர்ச்சிப்பாதையில் செல்ல வேண்டும்.  அது தான் அவர்களின் குறிக்கோள். அதனால் தான் அன்வார் தனது மகளுக்கு அந்தப் பதவியைக் கொடுத்திருக்கிறார்.

இதற்கு முன்னர் ஆட்சி நடத்தினார்களே அவர்கள் என்ன செய்தார்கள்? தங்களது ஆட்சி நிலைக்க வேண்டும் என்பதற்காக  பாஸ் கட்சியினருக்குப் பதவிகளைக் கொடுத்தது மட்டும் அல்லாமல் அவர்களுக்கு ஓர் அமைச்சருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட சம்பளத்தையும் கொடுத்தார்கள்!  அப்போது ஏன்  யாரும் வாய் திறக்கவில்லை?

நூருல் இப்போது எந்த சம்பளமும் வாங்காமல் தான் வேலை செய்யப் போகிறார். யாருக்கும் எந்த நட்டமும் இல்லையே!  இன்னொன்று தனது வேலை என்ன என்பது அவருக்குத் தெரியும். அதற்கான தகுதியும் அவருக்கு உண்டு.  அவர் செய்வது நாட்டுக்கான சேவையாகவே எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.  பணம் சம்பாதிக்க வேண்டிய அவசியம் அவருக்கில்லை. போதுமான சாம்பாத்தியம் அவருக்குண்டு.

இன்னொன்றையும் நாம் கவனிக்க வேண்டும்.  பிரதமரைச் சுற்றி இருப்பவர்கள் யார்? நேர்மைக்கு விலை பேசுபவர்கள்! இதற்கு முன்னர் அரசியலை வைத்து கொள்ளையடித்தவர்கள்!  இவர்களை எப்படி நம்புவது? அது ஒர் எமகாதகக் கூட்டம்!  எதற்கும் அஞ்சாத கூட்டம்! நேர்மையானவரை வேலைக்கு வைத்தாலும் அவர்களைத் தங்கள் பக்கம் இழுத்து விடுவார்கள்! என்ன செய்வது? இது பல கட்சிகளைக் கொண்ட  ஓர் ஒற்றுமை அரசு. அதனால் பிரதமர் அன்வார் சுயேச்சையாக இயங்க முடியாத நிலையில் இருக்கிறார்!

அதே சமயத்தில் வீண் செலவுகளைக் குறைக்க வேண்டிய சூழலிலும்  இருக்கிறார். அதற்கேற்ப தான் அவர் வேலை செய்ய வேண்டும். செலவுகளைக் குறைக்க வேண்டும். அது தான் அவரது தலையாயப் பணி.

எப்படி பார்த்தாலும் பிரதமரின் இந்த நியமனம் நாட்டின் நலனைச் சார்ந்ததாகவே எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்! அனைத்தும் நன்மைக்காக, நம்புவோம்!