மாணவர்கள் புகைபிடிக்கிறார்களா?

 

புகைபிடிப்பதறகும் புற்றுநோய்க்கும் சம்பந்தம் இருக்கிறதோ இல்லையோ அப்படி ஒரு சம்பந்தம் இருப்பதாக நாம் தொடர்ந்து கேட்டுக் கொண்டும், படித்துக் கொண்டும் வருகிறோம்.

இப்போது நமது நிலை என்னவென்றால் சிகிரெட் என்றால் புற்றுநோய், புற்றுநோய்  என்றால் சிகிரெட். இது தான் நமது புரிந்துணர்வு. அதில் தவறில்லை என்பதும் நிதர்சனம்!

இப்படி ஒரு நிலையில் சிகிரெட் பிடிப்பது அவசியமா என்று கேள்விகள் எல்லாம் அனாவசியம்.  தந்தை பிடிப்பதை மகன் பார்க்கிறான். டாக்டர் சிகிரெட் பிடிப்பதை ஒரு  நோயாளி பார்க்கிறான். பெரிய மனிதர்கள், மிக மிகப் பெரிய மனிதர்கள் சிகிரெட் பிடிப்பதை இந்த உலகமே பார்க்கிறது.

இப்படியெல்லாம் சிகிரெட்டுக்கு நல்ல விளம்பரம் கொடுத்துவிட்டு  "பிள்ளைகளே நீங்கள் சிகிரெட் பிடிக்காதீர்கள்" என்று சொன்னால் நாமே தான் தலையில் அடித்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது!

ஆமாம் நமது நாட்டு இடைநிலைப்பள்ளிகளில் பயிலும் மாணவர்களில் சுமார் 43,000 பள்ளி மாணவர்கள் சிகிரெட் பிடிக்கிறார்களாம்! இதனை ஒரு புள்ளிவிபரம் கூறுகிறது. அந்த புள்ளிவிபரத்தை நான் நம்பவில்லை.  இன்னும் அதிகமான மாணவர்கள் இருக்க வேண்டும் என்பது தான் எனது கணிப்பு. 

இதற்கான காரணங்கள் என்னவாக இருக்க வேண்டும்?  மிக எளிமையாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால்  சிகிரெட்டுகள் நாடு முழுவதும் பெரிய, சிறிய அஞ்சடி கடைகள்வரை மிக மிகத் தாராளமாகக் கிடைக்கும் என்பது தான்! எத்தனையோ சாமான்கள் நாம் தேடித்தேடி பார்த்தாலும் கிடைப்பதில்லை. ஆனால் சிகிரெட்டுகளுக்கு அத்தகைய துன்பங்கள் ஏற்படுவதில்லை! எல்லாகடைகளிலும் கிடைக்கும். நாடு முழுமையும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறது என்றால் அது சிகிரெட் தான்! இது ஒன்றே போதும் நமது மாணவர்கள் சிகிரெட்டுகளின் அடிமைகள் ஆவதற்கு.

மேலும் பள்ளி ஆசிரியர்கள் உதாரணமாக இருக்க வேண்டும்.  அதெல்லாம் நடக்கிற காரியமாக இல்லை.  பள்ளி அசிரியர்கள் தான் மாணவர்களுக்கு நல்ல உதாரணமாக இருக்க வேண்டியவர்கள்.  இன்றைய நிலையில்  அவர்கள் அப்படி இருக்கிறார்களா என்பது கேள்விக் குறியே. அப்படி இருப்பதாகவும் தெரியவில்லை. "எங்களுக்கென்ன!"  என்கிற அலட்சியம்  அதிகம்!

சரி அவர்களை விடுங்கள்.  வீட்டில் இருக்கும் பெரியவர்களாவது ஓர் உதாரணமாக நடந்து கொள்கிறார்களா என்றால்  அதுவுமில்லை.  அவர்களே பிள்ளைகளிடம் சிகிரெட் வாங்கி வரச்சொல்லி கடைகளுக்கு அனுப்புவதும் குழந்தைகளுக்கு முன்னால் சிகிரெட் பிடிப்பதும்  எல்லாமே தலைகீழாகத் தான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது.  தந்தை என்ன செய்கிறாரோ அவரைத்தான் பிள்ளைகள் பின்பற்றுவார்கள். சொல்லுபவற்றை அல்ல செய்பவற்றுக்குத்தான்  பிள்ளைகள்  முதலிடம் கொடுப்பார்கள்!

என்ன தான் சொன்னாலும் எழுதினாலும் யாரும் புகைபிடிப்பதை யாரும்  நிறுத்தப் போவதில்லை. பெற்றோரும்  நிறுத்தப் போவதில்லை! ஆசிரியர்களும் நிறுத்தப் போவதில்லை! உடலுக்குக் கேடு என்று சொல்லும் டாக்டர்களும் நிறுத்தப் போவதில்லை!

மாணவர்கள் மட்டும் நிறுத்திவிடப் போகிறார்களா?

எல்லாமே அளவு தான்!

 

உணவுகளை வீணடிக்க வேண்டாம்! என்பது தான் நமது செய்தி. எல்லாவற்றுக்கும் அளவு உண்டு.  அளவுக்கு மீறினால் அமிர்தமும் நஞ்சாகும் என்பது நம்மிடையே உள்ள பழமொழி.

ஆனால் நமது நாட்டில் ஓர் அதிசயம் நிகழ்வதுண்டு. எப்போதும் இல்லாத உணவு குப்பைகள் மற்ற மாதங்களைவிட இந்த புனித ரமலான் மாதத்தில் தான் அதிகம். மிக மிக அதிகம்.

ரம்லான் சந்தைகளில் உணவுப் பொருள்களை வாங்குபவர்கள்  வீட்டிலுள்ள பெரியவர்கள் தான். பெரியவர்களுக்கு வீட்டிலுள்ள மொத்த உறுப்பினர்கள் எத்தனை பேர் என்பது தெரியும். ஆக தேவையான அளவு வாங்கினால் போதும். இதற்கு அப்படி ஒன்றும் பெரிய பெரிய  கல்வி அறிவு தேவை இல்லை.  நமக்கே தெரியும். யார் சாப்பிடுவார், யார் சாப்பிட மாட்டார், எந்த அளவு சாப்பிடுவார், கூட சாப்பிடுவாரா, குறையாக சாப்பிடுவாரா  போன்ற விபரங்கள் எல்லாம் வீட்டுத்தலைவிக்கு  தெரிந்து தான் இருக்க வேண்டும். அதற்கு ஏற்றாற் போலத்தான் நாம் நமது உணவுகளை வாங்க வேண்டும்.  எதையும் தெரிந்து கொள்ளாமல் ஏதோ கையில் பணம் இருக்கிறதே என்பதற்காக  சும்மா உணவுகளை வாங்கிக் குவிப்பதும், சாப்பிடமுடியாத போது, அவைகளைக் குப்பையில் எறிவதும்  மிக மிக கண்டிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று.

யார் வீட்டுப் பணமாக இருந்தால் என்ன? ஒரு சாரார் உணவுகளை வீணடிப்பதும் அதே சமயத்தில் இன்னொரு சாரார் உணவுக்காக ஏங்குவதும் - இவைகளையெல்லாம் நாம் தெரியாமலா இருக்கிறோம்? தெரியாவிட்டாலும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் அல்லவா? நம்மைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்பதை நாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.  யாரையும் அலட்சியப் படுத்தி விடக் கூடாது  அல்லவா?

இன்று நாம் யூடியூப், விடியோ இப்படி எதனைத் திறந்தாலும் அழுகுரல்கள் கெட்கின்றனவே! யாருடைய குரல் அவை? உணவுக்காக அலையும் மக்கள் குரல் தானே?

உணவுகளை அலட்சியப்படுத்த வேண்டாம். அப்படியே உணவுகள் மிஞ்சினால் கூட அவைகளைக் கொண்டு போய் நாய்களுக்குப் போடுங்கள். அவைகளாவது திருப்திகரமாகச் சாப்பிடும்.  நாய்கள் என்னும் போது அதைக் கேவலமாக நினைக்க வேண்டாம். அதுவும் ஓர் உயிர் தான். உணவுகளைக் குப்பையில் போடுவதைவிட அதை நாய்களாவது சாப்பிடட்டுமே! யாரும் தாழ்ந்துவிடப் போவதில்லையே!

உணவுகளை அளவாக வாங்குங்கள். அல்லது அளவாக சமையுங்கள். வீணடிக்காதீர்கள்.  குப்பையில் வீசாதீர்கள். அளவுக்கு மீறினால் அமிர்தமும் நஞ்சாகும்.  உணவு நஞ்சாகாது! மனம் நஞ்சாகும்!

இனி தடையில்லை!

 

பொதுவாக அரசியல்வாதிகள் பள்ளிகளுக்கு உதவி செய்வது என்பது எல்லாகாலங்களிலும் நடந்து கொண்டு வரும் ஒரு செயல் தான்.

அப்போதெல்லாம் ஒரே அரசாங்கம் மட்டும் தான். அதனால் அப்போது தமிழ்ப்பள்ளிகளுக்கு உதவி என்றால் அது ம.இ.கா. வினர் மட்டும் தான். வேறு  யாரும் பள்ளிகளுக்குள் புகுந்துவிட முடியாது. தலைமை ஆசிரியர்களும் அனுமதி கொடுக்கமாட்டார்கள். அது இயல்பு தான்.  காரணம் அவர்களில் பலர் ம.இ.கா.வில் ஏதோ ஒரு பதவியில் இருப்பவர்கள்.  அதனை நாமும் புரிந்து கொள்கிறோம்.

பின்னர் பக்காத்தான் சட்டமன்ற/நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் யாரேனும் தமிழ்ப்பள்ளிகளுக்கு உதவ வேண்டும் என்று நினைத்தாலும் அவர்களால் உதவி செய்ய முடியவில்லை!  தலைமைகள் அதனை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.  இது ஒரு தொடர்கதை தான்.

ஆனால் நிலைமை இப்போது மாறியிருக்கிறது. மத்திய அரசாங்கம் அல்லது ஒற்றுமை அரசாங்கத்தில்,   நம்பிக்கை கூட்டணியின்   பக்காத்தான் தான் முன்னணி கட்சியாக விளங்குகிறது. பக்காத்தான் கட்சியே ஆளுங்கட்சியாக விளங்குகிறது.

இப்போது  பள்ளிக்கூட நிர்வாகம் கொஞ்ச அடக்கி வாசிக்கிறது என்பது நமக்கும் புரிகிறது. இனி பழைய நிலைமை திரும்புமா என்பது இப்போது சொல்வதற்கில்லை. முன்பெல்லாம்  "உங்கள் உதவி எங்களுக்குத் தேவை இல்லை!" என்று முகத்தடித்தால் போல பேசியவர்கள்  இப்போது அப்படி பேசுவதற்கான வாய்ப்பில்லை!

ஆனால் அவர்களையும் குற்றம் சொல்லுவதில் புண்ணியமில்லை. மாநில கல்வித்துறை சொல்லுவதைத்தான் அவர்கள் கேட்பார்கள். இப்போது மத்திய கல்வித்துறை பக்காத்தான் கையில் இருப்பலதால்  இப்போது யாருக்கும் யாரும் தடையில்லை.  யார் செய்தால் என்ன? நமக்குத் தேவை பள்ளிக்கூடம் பயன் அடைய வேண்டும். அதை யார் செய்கிறார்களோ அவர்களை நாம் பாராட்டுவோம். அவ்வளவு தான். இங்கு அரசியலைப் புகுத்துவது சரியானது அல்ல என்பது தான் நமது நோக்கம்.

இப்போது ஒற்றுமை அரசாங்கம்  எதிர்கட்சிகளுக்கு எந்த தடையும் விதிக்கவில்லை.  எந்த விதிமுறையும் மீறக்கூடாது. முன்கூட்டியே அறிவிக்க வேண்டும் போன்ற ஒரு சில கட்டுப்பாடுகள் உண்டு. அது எப்போதும் உள்ளது தான். புதிது ஒன்றுமில்லை.

தடையில்லை  என்பதற்காக விதிமுறைகளை மீறினால் அதனால் வரும் ஆபத்துகளையும்  எதிர்க்கட்சிகள் சந்திக்க தயாராக இருக்க வேண்டும். காரணம் ஒரு சில கட்சிகள் எந்த  விதிமுறைகளையும் மீறுவோம்  என்கிற  நோக்கம் உடையவை.

எப்படியோ நல்லது நடக்க வேண்டும்.  பள்ளிகள் சிறப்பாக இயங்க வேண்டும். அதற்கு மேல் சொல்ல ஒன்றுமில்லை!