கைதிகளும் கற்றவர்களாக மாறலாம்!

 

           "ஜெயிலுக்குப் போய் வந்த தேச மக்களை சீர்திருத்துவாங்கோ"  

மேலே உள்ள அந்தப் பாடலைப் பாடியவர் கலைவாணர் என்.எஸ்/கிருஷ்ணன்.  கொஞ்சம் முயற்சி எடுத்து கூகலில் தேடினால் அவர் பாடிய முழு பாடலையும் அவரது சிறை அனுபவங்களையும் கேட்கலாம்!

ஆமாம், சிறைகளின் வேலையே வருபவர்களைச் சீர்திருத்துவது தான். அது தான் அவர்களின் முதல் வேலை. இப்போதெல்லாம் நிலைமை மாறிவிட்டது. வரும் போதே கடுமையான குற்றங்களோடு வருபவர்கள் தான் அதிகம். எல்லாகாலங்களிலும் அது தான் நிலைமை  ஆனாலும் விதிவிலக்குகளும் உண்டு.

குற்றவாளிகள் என்று நாம் சொன்னாலும் அவர்கள் கல்வி கற்க வேண்டும் என்கிற முனைப்பு அவர்களுக்கு இருந்தால் அதனையும் சிறைகள் அந்த வாய்ப்பைக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

திப்படிப்பட்ட ஒரு சூழலில் தான் அந்த குறிப்பிட்ட குற்றவாளி சிறையில் தள்ளப்பட்டான்.  தனது 14-வது வயதில் ஒரு கொலைக் குற்றவாளியாக  வந்தவன் அவன்.  மரண தண்டனை தான். ஆனாலும் மிக இளம் வயதினனாக இருந்ததால் மாநில சுல்தான் அவர்களின் கருணைப் பார்வையில் அது ஆயுள் தண்டனையில் முடிந்தது. 

இப்போது அவன் 23 ஆண்டுகளாக சிறையில் இருக்கிறான். சிறையில் இருப்பது பெரிய காரியமல்ல. தனது செயலுக்காக அவன் வருந்துகிறான் என்பது ஒரு பக்கம் இருக்க தனது கல்வியைத் தொடர்வதில்  அவன் தீர்மானமாக இருந்தான். அவனுக்கு அந்த வசதிகளைச் செய்து கொடுக்க சிறைத்துறை  ஒரு பிரச்சனையாக இல்லை.

முதலில் எஸ்.பி.எம். பரிட்சை எடுத்து வெற்றியடைகிறான். அதன் பின்னர் டிப்ளோமா, பி.ஏ., எம்.ஏ. மாஸ்டர்ஸ்  என்று ஆராம்பித்து இப்போது  முனைவர் பட்டம் பெறுவதில்  முனைப்புக் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறான். சீக்கிரம் அந்தப் பட்டமும் கிடைத்துவிடும்.

கல்வியில் ஓர் உச்சியைத் தொட்டுவிட்ட அவனுக்கு அவனது எதிர்காலம் எப்படியிருக்கும்? மாநில சுல்தான் எப்படி அவனுடைய மரண  தண்டனையை ரத்து செய்தாரோ அதே போல  அவனை விடுதலை செய்யவும் சுல்தானுக்கு அதிகாரம் உண்டு.

ஆனால் அவன்  என்ன சொல்லுகிறான்? "தவறு செய்துவிட்டேன். உண்மைதான்.   நான் திருந்தி வாழ எனக்கு ஒரு சந்தர்ப்பம்  கொடுக்க  வேண்டும்.  வெளியே வந்து நான் ஒரு தன்முனைப்பு பேச்சாளனாக  இருக்க விரும்புகிறேன்.  இளைஞர்களை நல்வழிபடுத்த  அது எனக்கு உதவும்."

இந்த  இளைஞனிடம் நமக்குள்ள பாடம் என்ன? எங்கிருந்தாலும், அதளபாதாளாத்தில் இருந்தாலும்,  அங்கும் நேர்மறையான எண்ணத்தோடு வாழமுயற்சி செய்யுங்கள். அது உங்களுக்கு ஓரு புதிய உலகத்தையே காட்டும். இனி எனக்கு வாழ்க்கையே இல்லை என்கிற எதற்கும் உதவாத எண்ணங்கள் வேண்டாம்.

கைதிகள் மட்டும் தானா கற்றவர் ஆக முடியும்? இல்லை யாராலும் கற்றவராக ஆக முடியும். தேவை எல்லாம் நேர்மறை எண்ணமும்  கொஞ்சம் முயற்சியும்!

இனி என்ன ஆகும்?

மித்ராவைப் பற்றி புதிதாகச் சொல்ல ஒன்றுமில்லை.  வழக்கம் போல 10 கோடி வெள்ளி இந்தியர்களின் உருமாற்றத்திற்காக ஒதுக்கப்பட்டிருக்கிறது. 

எலாம் வழக்கம் போலவே நடந்து கொண்டிருக்கிறது. பலகாலமாகவே செடிக் அல்லது மித்ரா அரசியல்வாதிகளின் கையில் அகப்பட்டு சின்னா பின்னாமாக்கி விட்டார்கள்! 

சின்னாபின்னாமானவர்கள்  மக்கள் தான். அரசியல்வாதிகள் தங்களது இருப்பை கொஞ்சம் அதிகரித்துக் கொண்டார்கள். தங்களுக்குப் போக மிச்சம் மீதி இருந்ததை அரசிடம் திரும்பவும் ஒப்படைத்து விட்டார்கள்!  அந்த வகையில் நமது அரசியல்வாதிகள் மகா யோக்கியமானவர்கள்!

மித்ரா மூலம் இந்தியர்களுக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை என்று சொன்னாலும் பயனடைந்தவர்களும் இருக்கிறார்கள். அவர்களில் பெரும்பாலும் அரசியல்வாதிகள் தாம்! அரசியல்வாதிகளும் இந்தியர்கள் தானே! பிச்சை எடுத்துக் கொண்டிருந்தவர்கள்  மித்ரா மூலம் தங்களது வாழ்க்கையை உயர்த்திக் கொண்டார்கள்! குறை சொல்ல ஒன்றுமில்லை! அவர்களும் இந்தியர்கள் தானே என்று திருப்தி அடைந்து  கொள்ள வேண்டியது தான்!

ம.இ.கா. வினர் ஏற்படுத்திய பயத்தில் இப்போது அரசியல்வாதிகள் என்றாலே  நாம் பயப்பட வேண்டியிருக்கிறது! இப்போதும் கூட மித்ரா அமைப்புக்கு தலைமை தாங்குபவர்கள் அரசியல்வாதிகளாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

நம்முடைய சிபாரிசு என்னவென்றால்  மித்ராவுக்குத் தலைமை தாங்குபவர் ஒரு பொருளாதார நிபுணராக இருக்க வேண்டும். குறைந்தபட்சம் இந்த முறை அரசாங்கம் ஒதுக்கிய 10 கோடி வெள்ளி முற்றிலுமாக வியாபாரத்துறைக்கே ஒதுக்க வேண்டும். சிறு தொழில், குறுந்தொழில், பெருந்தொழில் அனைத்து தொழில்களுக்கும் மித்ரா பணம் பகிர்ந்து அளிக்கப்பட வேண்டும். அதுவும் குறிப்பாக சிறு குறு தொழில்களுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட வேண்டும்.

மித்ரா இப்போது பிரதமர் அமைச்சின் கீழ் இருப்பதால் எல்லாம் சரியாகவே போகும் என நம்பினாலும்  இதற்கு முன்னும் பிரதமர் துறையின் கீழ் இருந்தும்,   அப்போதும் கூட ம.இ.கா.வினர் மித்ராவை விட்டுவைக்கவில்லை! காலில் போட்டு மிதி மிதி என்று மிதித்தார்கள்! ஆக அரசியல்வாதிகள் தாங்கள் திருட்டிலிருந்து தப்பிப்பதற்குக் கூடவே ஒரு படித்த கூட்டத்தை வைத்து செயல்படுகிறார்கள்! என்ன செய்ய?

இந்த முறை எல்லாம் சரியாகப் போகும் என நம்புவோம்! கடைசியாக மகாகவி பாரதியார் சொன்னது தான்:  படித்தவன் சூதும் வாதும் செய்தால் போவான்! போவான்! ஐயோ என்று போவான்!

மனிதர்களையும் மிஞ்சிவிடுமோ!

 

மனிதர்களுடன் மிகவும் ஒட்டி உறவாடும் விலங்குகளை நாம் பார்த்திருக்கிறோம். குறிப்பாக நாய், பூனைகள் தான் மனிதனோடு மிகவும் ஒட்டி உறவாடும் விலங்குகள். பாசம் காட்டுவதில் மனிதனையே மிஞ்சி விடுகின்றன!

ஆனால் ஒரு பறவை, மிகவும் வித்தியாசமான பறவை,  மனிதர்களோடு நெருக்கமில்லாத  ஒரு பறவை எப்படி, இப்படி ஒட்டிக் கொண்டதுமல்லாமல் தனது அன்பையும் பாசத்தையும் பொழிந்து கொண்டிருக்கிறது  என்பதை   ஆச்சரியமாக மனித இனம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது!

இந்தியா, உத்திரபிரதேசத்தில் நடந்த சம்பவம் இது.  நாரை ஒன்று விபத்து ஒன்றில் கால்  அடிப்பட்டு  வயல் ஒன்றில்  கிடக்கிறது. அதனை கண்ட  முகமது அரிப் என்பவர்  அதனை வீட்டுக்குக் கொண்டு சென்று  அதற்கு  மருத்துவம் செய்து அந்த பறவையைக் குணப்படுத்தினார்.  குணப்படுத்திய பின்னர் அந்தப் பறவையை மீண்டும்  ஆகாயத்தில்  பறக்கவிட்டார்.  அந்தப் பறவையோ சிறிது தூரம் சென்றபின் அது மீண்டும் அவரது வீட்டுக்கே திரும்பிவிட்டது!

முப்பது வயதான அரிப் தனது மனைவி, இரண்டு பிள்ளைகள் மற்றும் தனது பெற்றோருடன் அமேதியில்  வசித்து வருகிறார். இப்போது இந்த நாரையும் அவரது வீட்டில் ஒருவராக இருந்து வருகிறது!  கடந்த ஆண்டு ஆகஸ்டு மாதத்திலிருந்து  அதனையும் வீட்டில் ஒருவராக  அக்குடும்பத்தினர்  ஏற்றுக் கொண்டனர்.

இப்போது இந்த நாரையின் வேலை என்ன?  அரிப் தனது இரு சக்கர வாகனத்தில் எங்குச் சென்றாலும் அதுவும் அவர் கூடவே பறந்து செல்லுகிறது!  அவர் எந்த மூலை முடுக்களுக்குப் போனாலும் அவருடனேயே பறந்து செல்லுகிறது!  அவருக்குப் பாதுகாப்பு கொடுக்கிறது!

ஒரு நாயின் பாசத்தை நாம் பார்த்திருக்கிறோம்.  மனிதர்களோடு அவ்வளவு நெருக்கம் இல்லாத ஒரு பறவையின் பாசத்தை நாம் பார்த்ததில்லை. அது பாசமா, அன்பா, நன்றி மறாவாமையா என்னவென்று  நம்மால் சொல்ல முடியவில்லை!

சொல்லப்போனால் விலங்குகளும், பறவைகளும் அன்பைப் பொழிவதில் மனிதர்களையும் மிஞ்சிவிடுமோ என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது!